Zara & Brrt go cambodia

Koning Sihamoni van Cambodja

2009-10-17T04:32:00.003+02:00

Van links naar rechts: Jeff Moons, David Pred, Koning Sihamoni, Sil Sineng en Sarah

Sarah overhandigt de koning een mandje gemaakt van plastic zakjes...

Scambodia

2009-09-29T12:46:00.003+02:00

Cambodja, ook wel eens scambodia genoemd door de expats, het land van de nep en gecopieerde artikelen. Men maakt zich hier niet zo druk om de copyright wet. Vandaar dat je DVDs, CDs, boeken, Games, en andere zaken simpleweg al gecopieerd op de locale markt kan krijgen. Zelfs de grotere electronica als tv’s worden aan de lopende band gecopieerd door honderd en een onderdeeltjes in elkaar te zetten en een Sony frontje erop te plakken. Soms willen ze de naam van de fabricant nog wel eens veranderen in Phillips, Pionier of Sansyo.
Pas kocht ik op de markt een mes en ik vond het lemet toch een beetje slap vergeleken met het voorgaande mes dat ik gebruikte. Zelfs deze hadden ze nagemaakt. Toch niet zo goed. Zoek de verschillen.

R&R

2009-08-08T07:56:00.004+02:00

Toen ik zeven maanden geleden begon te werken in Chamcar Bei, een afgelegen dorp in provincie Kep in Cambodja, dacht ik elke week een column te schrijven op deze blog. Ik zou zoveel meemaken dat ik zou willen schrijven en reflecteren over al mijn nieuwe interessante ervaringen. Blijkt dat even tegen te vallen als je moet werken met beperkte toegang tot electriciteit en Internet... En tijdens de paar uur generator ‘s avonds, moet er worden gekookt, kleren gewassen met de hand, of een wijntje worden gedronken.

Nu ben ik een klein weekje in Bangkok, met veel tijd om te zitten, lezen en prutsen aan mijn computer. ‘Rest & Recuperation’ noemen ze dat. Bijkomen en er even tussenuit ten goede van de mentale gezondheid. Normaliter voor mensen die bijvoorbeeld werken in Afghanistan of Sudan, maar in dit geval dus ook voor het dorp in Cambodja.

Wat is er mis met het dorp? Het dorp is niet te klein – 600 families, met zo’n 3.000 mensen. Geen electriciteit, geen stromend water, maar wel hier en daar een generator, en waterfilters. Een mooie pagoda op een heuvel, zonsondergangen over plassen met lotus bloemen, en de meest prachtige sterren hemels. Dus eigenlijk niks mis mee.

Maar werken en leven op één plek geeft nooit rust, vooral omdat ik zoveel wil doen op die plek en het vaak langzaam en moeizaam vooruit gaat. Dan zie ik werk problemen en frustraties vanuit de hangmat in mijn huis en verliest die hangmat tóch zijn ontspannende waarde.

Het blijft moeilijk te werken in een andere cultuur. Allereerst de taal barriere; mijn Khmer is redelijk maar toch zeker niet vloeiend. Mijn rol als buitenlander, vrouw en ‘de baas’ maakt het moeilijk om met collega’s en mensen uit het dorp contact te leggen op een enigszins dieper niveau. Dat voelt soms wat eenzaam. De laatste paar weken waren wat extra zwaar, vanwege het ongeluk van Dam, één van mijn directe collegas die nu nog steeds in coma ligt. Dat heeft natuurlijk effect op al mijn collega’s, die zich niet alleen verdrietig voelen, maar zich ook niet prettig voelen om te werken en te leven in het dorp – iets met Karma, ongeluk en bijgeloof. Afgelopen Vrijdag hebben we een aantal Buddhistische ceremonies gehouden voor goed geluk. Ik hoop dat het helpt.

Tijd dus voor wat R&R. En tijdens R&R tijd om eens na te denken over de dingen die ik wél leuk vind aan het werk. Het wonen in het dorp bijvoorbeeld. Als ik naar de markt ga (een verzameling van wat winkeltjes en stalletjes op een kruispunt van onverharde weggetjes) ga ik tanken (een liter benzine uit een Pepsi-fles) en komt de mevrouw die haar één jarige neefje Tito handkusjes naar mij laat blazen. De andere mevrouw (één van de woordvoerders van de voormalig Rode Khmer in het gebied) die voor haar winkel wat grint heeft neergelegd, en een terrasje heeft gemaakt met drie blauwe plastic stoeltje en een tafeltje. Daar koop ik een Colaatje en maak een babbeltje. Of ik koop een telefoonkaart bij de moeder van Chakrya, één van de jongeren die computer en dans lessen volgen via ons centrum. Ik praat met haar moeder over het feit dat Chakrya nu in Kampot woont, omdat haar leraar in Chamcar Bei ineens heeft besloten dat hij haar geen les meer wil geven.

De mensen op de markt vragen of ik mijn twee katten al heb teruggevonden die waren weggelopen. Iedereen weet daar op mysterieuze wijze van, heeft ze ergens gezien, en brengt verslag uit als ik op de markt kom. Uiteindelijk zijn ze teruggebracht door een paar jongetjes uit het dorp – gevangen op zo’n 3 km van ons huis, besmeurd en met verbrande snorharen. Nu voer ik ze Whiskas uit Phnom Penh ipv witte rijst. De meest duur-gevoerde, maar meest gelukkige katten van het land...

Leven zonder electriciteit en stromend water, in het midden van het platteland is de meest interessante ervaring van mijn leven tot nu toe. Wat heb ik eigenlijk nodig om prettig te kunnen leven, en wat heb ik tot nu toe gedacht dat ik nodig had? Wát een tijd levert het hebben van geen TV op! En wát een tijd kost het om water te halen, kleren te wassen, te koken etc...

Het werk zelf is interessant. Het is leuk om strategieën uit te denken. Hoe krijgen we voor elkaar dat mensen uit het dorp zelf meer verantwoordelijkheid nemen? Hoe steun en stimuleer je mensen dingen zelf te ondernemen, zonder eerst te kijken naar wat de organisatie voor hen kan doen? Wat is onze eigen rol in het ontwikkelings-proces? Hoe overtuig ik mijn collega’s ervan dat het niet altijd goed is om mensen uit het dorp zomaar dingen te geven als ze erom vragen? En dat ze input moeten vragen in plaats van zelf strategieen te bedenken?

Als ‘de baas’ krijg ik veel voor elkaar, maar ook veel voor mijn kiezen. Wat doe ik een van mijn staff zegt dat hij naar het dorp gaat, maar ik vermoed dat hij eigenlijk ergens een dutje gaat doen? Of als ik de hele tijd ‘bloep bloep’ hoort van Skype op een computer, maar ik nooit Skype op een van de computers open zie staan? Uitdagend dus om mechanismes te verzinnen waardoor je kan stimuleren en controleren dat mensen effectief werken. En die passen in Khmer cultuur natuurlijk. Of dat altijd lukt...? Nee, niet altijd. Maar goed, ik doe m’n best.

Toen ik ben begonnen met werken in Januari was een van de eerste dingen die ik heb gedaan het kantoor te verplaatsen naar het dorp, in plaats van 25 km verderop in Kep town. Ik heb gekeken naar de wijze waarop activiteiten werden uitgevoerd, en met mijn collega’s gemeenschaps structuren opgezet die zelf die activiteiten kunnen voortzetten. Maar er moet nog veel worden gecoached en getrained voordat er iets duurzaams ontstaat. En dus wil ik nu nog niet stoppen... ;-)

Groetjes vanuit Bangkok!

Het is allemaal niet voor niets

2009-04-28T04:37:00.011+02:00

We wonen nu al bijna 2.5 jaar in Cambodja. Er zijn allerlei feiten berust op het gedrag van mensen die voor langere tijd in het buitenland hebben gewoond. De een zegt dat je na meer dan 3 of meer jaar in het buitenland gewoond te hebben je langzaam gaat vervreemden van je 'thuishaven', in ons geval dus Nederland. Nu trof ik op nu.nl (zo vervreemd ben ik nog niet, maar de 3 jaar zijn nog niet voorbij) een interessant ander feit aan.
Het is tevens een opdracht die je zelf even moet proberen. Succes.

Wonen in het buitenland maakt mensen creatiever
Uitgegeven: 24 april 2009 13:31
Laatst gewijzigd: 24 april 2009 13:31
AMSTERDAM - Mensen die een periode in het buitenland hebben gewoond, zijn beter in het bedenken van creatieve oplossingen voor problemen. Dat blijkt uit nieuw Amerikaans onderzoek.

Psychologen van de Kellogg School of Management in Evanston lieten studenten verschillende opdrachten maken, waarbij hun creativiteit werd getest.

Bij één zo'n opgave kregen de proefpersonen bijvoorbeeld een kaars, een doosje spijkers en wat lucifers, terwijl ze voor een tafel zaten waarop een kartonnen muur stond.

De opdracht was om de kaars aan de kartonnen muur te bevestigen en aan te steken, zonder dat er kaarsvet op het karton zou druppelen.

Ingeving
Studenten die een tijd in het buitenland hadden geleefd, brachten de test veel vaker tot een goed einde dan studenten zonder internationale ervaring.

Ook de lengte van het buitenlandse verblijf was van invloed. Hoe langer mensen in een vreemd land hadden gewoond, hoe groter de kans dat ze de juiste ingeving kregen.

Volgens de onderzoekers is het geen toeval dat mensen met buitenlandse woon- en werkervaring over het algemeen beter zijn in het bedenken van creatieve oplossingen.

Aanpassing
“Het onderzoek laat zien dat er een soort psychologische transformatie plaatsvindt als mensen zich in een vreemd land vestigen”, aldus onderzoeksleider Adam Galinsky. “Hun creativiteit groeit, waarschijnlijk doordat ze hun best moeten doen om zich aan te passen aan een nieuwe cultuur.”

Oplossing: Kaarshouder
De test met de kaars is maar op één manier op te lossen. Het doosje met spijkers moet worden geleegd. De doos kan dan als kaarshouder dienen en met spijkers aan de kartonnen wand worden bevestigd. Daarna kan de kaars worden aangestoken.

De verbazing

2009-03-19T09:12:00.004+01:00

Soms vraag ik me toch wel eens af welk Nederlands opleiding-niveau gelijk staat aan dat van een universiteit in Cambodja.
Wat voor voor-opleiding moet je hebben gehad of wat is de moeilijkheidsgraad van het toelatingsexamen voordat je je eerste voetstappen over de drempel van de universiteit mag zetten? Vandaag kwam deze vraag wederom in me op door het volgende.

De student waarmee ik samenwerk, van wie de algemene chemie en chromatografie theorie kennis overigens best aardig is, stelde me vandaag de volgende vraag terwijl hij aandachtig naar de wereldkaart keek.

Student: 'Bart, where is the Netherlands?'
Bart: 'In Europe'
Student: ........student dacht na en keek naar de wereldkaart.
Bart: 'You know where Europe is?'
Student: ........nog steeds vollop aan het breinkraken…. 'No.'
Bart: 'You know where the Untited States are?'
Student: 'No.'
Bart: 'Didn't they teach you about world topography at primary school?'
Student: 'No, only Asian countries.'
Bart: 'Ok. So, can you point out where Asia is?'
Student: '..... I don't know.'
Bart: 'Ok. Here is Asia. There is Cambodia. Here is Africa, North America, South America, Central America, Australia, Europe. And here is the Netherlands.'
Student: 'oh, very small.'

Haha, de grappenmaker - toch zijn ze erg leergierig

Een nieuwe ervaring en uitdaging

2009-03-17T10:16:00.008+01:00

Nu dat eind vorig jaar alle benodigde materialen in Cambodja aangekomen zijn kon ik dan eindelijk van start met de Laboratorium werkzaamheden. Voor diegene die even vergeten zijn wat mijn taak nu daadwerkelijk is bij WWF Cambodia een kleine update;

Sinds het Mekong Irrawaddy Dolphin Program van start is gegaan worden er nog altijd dode Irrawaddy dolfijnen aangetroffen. In eerste instantie werd aangenomen dat de oorzaak van deze sterfte de 'gill nets' zijn die lokale vissers gebruiken als een van de vele middelen om vis te vangen. Nu is het gebruik van deze netten al een aantal jaren verboden in het leefgebied van deze dolfijnen in de Mekong en het sterfte cijfer is nog altijd niet afgenomen. Een andere aanname voor de sterfte is vervuiling aangezien er aanzienlijke hoeveelheden organische verbindingen zoals PCB (Poly Chloorbifenyl) en DDT (DichloorDifenylTrichloorethaan), een insecticide, aangetroffen zijn in organen van enkele gestorven Irrawaddy dolfijnen. Door dit resultaat is het van groot belang te achterhalen hoe deze dolfijnen in contact staan of gekomen zijn met deze chemische verbindingen. Het project waar ik verantwoordelijk voor ben onderzoekt dan ook de aanwezigheid van deze beide stoffen in de leefomgeving en het voedsel van de dolfijnen. Vorig jaar ben ik samen met een 5-tal Cambodjanen, inclusief een aantal studenten van de Royal University of Phnom Penh, het veld in gegaan voor monstername. Ook dit jaar gaan we weer het veld in voor het verzamelen van een 2e set monsters. Deze monsters zal ik dan samen met de studenten gaan opwerken totdat ze geschikt zijn voor analyse met behulp van speciale apparatuur. Helaas zijn de laboratorium omstandigheden in Cambodja wat anders dan ik gewend was bij Akzo Nobel maar dit geeft een uitdagende doch soms frustrerende lading aan het werk. Vooralsnog zijn we dan ook erg druk met het implementeren van de methode en hopelijk binnen nu en 2 weken kunnen de monsters geanalyseerd worden. Hieronder een aantal foto's van het laboratorium waar ik werk en de matig prehistorische apparatuur.

Voorbehandeling van de sediment monsters
Het prikken van de oplossing in de machine
De naald
Aerial image van het research lab

Naast de gebruikelijke analyses is WWF ook van start gegaan met een sub-project binnen het Community Fisheries project; Water quality monitoring. Samen met de Duitse donor (WWF Duitsland) zijn we 8 dagen in Mondilkiri province geweest om een water quality monitoring training te geven aan community fisheries leden zodat zij in de toekomst metingen kunnen verrichten in de Srepok river. Ik verzorgde de chemische kant van de metingen en Petr Obrdlik de biologische kant. De community leden waren erg geinteresserd in deze activiteit en hopleijk kunnen ze dit straks zelfstandig voortzetten.

Hoe kan ik water kwaliteit meten; de uitleg.
Op zoek naar de kleine water beestjes.
Kleuren geven de mate van vervuiling aan.

Cambodja vanuit het water

2009-03-13T02:36:00.001+01:00

Een avond op het platteland

2009-02-21T08:40:00.000+01:00

Chamcar Bei, een dorp op het platteland van Cambodja. Geen auto’s, niet aangesloten op het electriciteitsnet – terug naar de tijd van tropische oma... Het begint om 6 uur donker te worden, maar dan schiet een generator aan die gedurende twee uur voor een paar lampjes zorgt. Een schitterend lawaai van krekels en andere beestjes die beginnen te zagen, koeren, loeien en tjirpen. En een heleboel sterren!

Ik ben net klaar met werken, dus in de schemering ga ik met mijn bloemetjesjurk, een plastic bakje en wat zeep naar de lotus vijver. Met een hoofdlampje op, waardoor er allerlei insecten tegen mijn gezicht vliegen, aangetrokken door het licht. Eenmaal bij de vijver schep ik het troebele water over mij én de bloemetjes jurk heen, en probeer me zo goed mogelijk in te zepen. Afgezien van wat zand in mijn haar word ik redelijk schoon. Het enorme insect wat ik net heb ingeslikt probeer ik weer uit te hoesten op een andere plek waar ik mijn haar probeer te wassen.

Weer terug bij mijn bed inspecteer ik met mijn hoofdlamp mijn dekentje. Elke dag een nieuw gat vanwege de familie ratten die ergens blijkbaar een soort nest aan het bouwen zijn van mijn deken. Ik hoor ze piepen, maar weet niet precies waar ze zitten. Ik stop mijn klamboe stevig onder mijn matras, zodat er ‘s nachts niets op mijn hoofd valt of springt. En dan val ik in slaap, luisterend naar de flarden nachtelijke karaoke die standaard zacht komen aangewaaid...

Het Eendenspel

2009-01-29T16:00:00.002+01:00

'Kom je mee eten? We eten eend!', werd vanavond door mijn collega's gevraagd. Onderweg naar de keuken kwam ik de eend tegen - zonder kop, dat dan weer wel. Ah, dat was diezelfde eend waar ik vanmiddag zo vertederd naar keek. Nou ja, vooruit, zo is het leven. Eend in kokend water, vakkundig geplukt door mijn collega's, in stukken gehakt en in de pan. Het opgevangen bloed wordt even gekookt en daarna direct opgegeten. En dat alles terwijl ik met open mond zit toe te schouwen. Hoe leg ik uit dat ik dat echt nog nooit heb gezien? Dat ik mijn vlees normaal op een geel piepschuimen bordje met cellofaantje eromheen in de supermarkt koop? Zelfs in Phnom Penh? Gek genoeg is mijn eetlust niet aangetast door het slacht-proces van de eend. De lekkerste eend die ik ooit heb geproefd!

Na het eten wordt me een traditioneel Cambodjaans spelletje geleerd. Met neme de kop van de eend, draait het rond op een bordje, en degene naar wie de snavel wijst moet een glas Whiskey achterover slaan - onder steeds luider gejuich van de deelnemers. Nou ja, er wordt tenminste niets van het beest verspild...

Beelden uit Kep

2009-01-27T17:00:00.006+01:00

De eerste impressies van het livelihood center in Chamcar Bei, een dorpje 20km vanaf Kep:

Een klein stukje van de model boerderij in het project - Morning glory

Producten van ge-recycled plastic gemaakt door mannen en vrouwen uit het dorp

Vrouwen produceren handgeweven krama's (traditionele Cambodjaanse sjaals met blokjes)

Over twee weken wordt dit mijn nieuwe huis... ?

En dit mijn nieuwe douche ...???

De Bulldozer...

2009-01-26T04:45:00.003+01:00

Hoe dat gaat in Cambodja? Afgelopen zaterdag is op gewelddadige wijze de Dey Krohom community in Phnom Penh plat gebulldozerd. Dit omdat een bedrijf, 7NG Construction Co., het land op illegale wijze heeft opgekocht.

Zaterdag avond dus. 500 mensen van het bedrijf en 300 politie agenten, waaronder ME, tegen zo'n 150 bewoners die op een eerlijke manier gecompenseerd wilden worden voor het verlies van hun huis en land. De foto's in bijgevoegde link, die ikzelf overigens niet allemaal kan zien vanwege mijn langzame Internet verbinding, laten zien hoe de mensen moeten toekijken hoe hun huizen met de grond werden gelijk gemaakt. Binnen twee uur was het voorbij. De community verdwenen en de bewoners blijven achter met niets.

De organisatie waar ik nu in Cambodja voor werk heeft twee jaar lang met deze gemeenschap gewerkt. Om hen te organiseren, te ondersteunen en hen te leren welke rechten ze hebben. Maar hiermee wordt duidelijk dat arme mensen in Cambodja geen rechten hebben als ze het moeten opnemen tegen geld of geweld.

Een dag na de gedwongen uitzetting gaf het bedrijf te kennen dat het nog niet zeker weet wat het eigenlijk met het land wil doen. Het bedrijf heeft inmiddels ook het aanbod voor compensatie aan de bewoners teruggetrokken. Zó gaat dat dus in Cambodja...

Bekijk de link: http://ka-set.info/actualites/k7-media/cambodge-cambodia-dey-krohom-090124.html

Iedereen die iets wil ondernemen tegen dit soort onrecht roep ik op om de Cambodjaanse autoriteiten aan te schrijven, om te eisen dat de families op een eerlijke manier gecompenseerd worden voor het verlies van hun huis en land en om te zorgen dat in de huidige humanitaire behoeftes van de families wordt voorzien.

Stuur een Fax of Email naar:

H.E. Kep Chuktema
Governor,
Municipality of Phnom Penh
Fax: +855-23 724156
Email: phnompenh@phnompenh.gov.kh

CC
H.E. Samdech Hun Sen
Prime Minister
Office of the Council of Ministers
Fax: + 855 23 426 054
Email: cabinet1b@camnet.com.kh

Mr. Srey Sothea
Chairman,
7NG
Phnom Penh
E-mail: info@7NGgroup.com

De Email boxen zitten misschien vol, maar Faxen komen aan!

Donaties voor humanitaire hulp van de uitgezette families en om verdere legale acties te kunnen ondernemen tegen de uitzetting, kunnen online worden gemaakt op:
https://secure.groundspring.org/dn/index.php?aid=21899. Kies ‘Stop Evictions Campaign’ uit het menu voor het ondersteunen van Dey Krahorm.

Corruptie

2009-01-25T12:29:00.003+01:00

Cambodja heeft de twijfelachtige eer om in het lijstje der meest corrupte landen van de wereld te staan. Als je huis in brand staat moet je eerst de brandweer betalen voordat ze tot blussen overgaan. Er wordt geen belasting afgedragen, want om een bewijs van betalen te krijgen moet je eerst de belasting ambtenaar omkopen. De politie... daar zullen we het maar niet eens over hebben. Het is duidelijk – sommige dingen zijn corruptie en daar doen we, voor zover mogelijk, niet aan mee.

Laatst had ik een etentje met de gouverneur. Met zo’n belangrijk persoon is het essentieel op goede voet te staan, want die heeft de macht het voor jou heel moeilijk te maken als hij niet goed weet waar je mee bezig bent. Een ontwikkelingsproject kan worden verward met een politieke activiteit bijvoorbeeld. En dán wordt het gevoelig én moeilijk.

Het is dus zaak om belangrijke mensen zoals de gouverneur goed op de hoogte te houden. Om te laten zien dat je hem respecteert en geen bedreiging vormt. Dat gaat het beste informeel, dus ga je samen uit eten. En dan komt er een fles wijn op tafel, en misschien nóg wel een. Cambodjanen drinken om vriendschappen te sluiten namelijk nogal veel, dus dat hóórt zo. De gouverneur bestelt en schenkt in, dus je neemt een slokje.En als de rekening komt, dan betalen de minder belangrijken voor de meer belangrijken. Dat is respectvol, dat hóórt zo, dus dat doe je zo. Je wilt immers respect tonen, toch?

Maar na het eten ga je met een beetje ongemakkelijk gevoel naar huis – en dat komt niet alleen door de slechte wijn. Het corruptie grensje is dichterbij dan ik dacht...

Eerste dag

2009-01-22T16:52:00.005+01:00

13 Januari 2008

Ik ben naar Cambodja gekomen op zoek naar avontuur; het leven in een ander land, een andere cultuur, het leren van een nieuwe taal... Twee jaar heb ik geklaagd dat Phnom Penh dat allemaal niet was en was ik dolblij met het zeldzame reisje het platteland op - ‘het veld’ in. Vandaag begin ik dan eindelijk écht in dat veld. Het is mijn eerste dag als programma manager van een ontwikkelingsprogramma in een rurale gemeenschap in Kep, zo’n 4 uur rijden van Phnom Penh.

Op alle fronten nieuw en uitdagend – een programma met ongeveer 20 staff, die bepaald niet allemaal Engels spreken, in een dorp zonder electriciteit en waar ik verder ook niemand ken... Mijn bazen weten dat ik maar matig Khmer spreek, maar zeggen vertrouwen erin te hebben dat ik het snel leer. Zij schroomden dan ook niet op mijn eerste dag in Kep de eerste staff vergadering volledig zonder vertaling in het Khmer te doen. Ondanks dat ik wel een aantal punten begreep, af en toe om een vertaalde samenvatting vroeg, heb ik toch ook veel ja geknikt en instemmend gebromd waar me dat gepast leek. Flink werken aan dat Khmer is het motto.

De reis naar het programma gebied dat ongeveer 20 kilometer van het kantoor ligt wegens de noodzakelijke electriciteit, onthulde een gemeenschap in een werkelijk práchtige omgeving. Heuvelachig, groen en tropisch – nog aanlokkelijker gemaakt door het, voor de tropen, uitzonderlijk koele weer en het zachte briesje...

Ik word in het gebied rondgeleid door de voormalig programma manager – nu mijn baas. De kern van het programma zijn twee centra. De eerste staat op een stuk land omlijst met een paar honderd mango bomen. Een paar pas witgeverfde huisjes met blauwe luiken verbergen de verschillende projecten – er zitten mensen in te weven, gerecycled plastic tot tasjes te vlechten, cocosnoten om te vormen tot oorbellen en lampjes, en lappen stof in elkaar te naaien. Dit is de kern van het project om voornamelijk vrouwen van een inkomen te voorzien.

Iets achter de huisjes begint het landbouw project, wat zich moet omvormen tot een model boerderij. De deelnemende families krijgen daarmee een inkomen en kunnen tegelijkertijd de anderen in het dorp de technieken leren die ze toepassen. Onderweg naar de achterzijde van het indrukwekkend grote terrein passeren we een velden komkommers, aubergines en bonen. We komen langs twee betonnen schuren met hokken voor varkens en kippen, en uiteindelijk eindigen we bij een riviertje vol met lotus bloemen bij een klein rood houten huis op palen. Of ik daar niet in wil gaan wonen, wordt me gevraagd... Jah, dat lijkt me wel spannend!

De andere programma lokatie, op ongeveer 10 minuten rijden van de eerste, staan twee schoolgebouwen. Hier bieden ze kinderopvang, Engelse les en niet-formeel onderwijs aan kinderen. In één van de lokalen staan 20 verstofte nieuwe computers. Zodra er stroom is, of er een generator wordt gekocht zal het feestelijk worden geopend en beginnen er computer lessen.

Het ziet er allemaal mooi uit, maar groot... en ik begrijp niet helemaal hoe sommige dingen zijn bedacht. Aan het einde van de dag slaat mijn enthousiasme dan ook om tot in de schoenen gezonken moed. Mijn gids gaat morgen terug naar Phnom Penh en mijn inwerktijd ljkt erop te zitten. Of ik morgen de budgetten voor komend jaar wil doornemen met alle staff; maandag de presentatie daarvan. Het kantoor moet eind van de maand verhuisd naar de gemeenschap. Zo snel mogelijk twee nieuwe staff aannemen. Hier moet een bord komen. Morgen een contract tussen de gemeenschap en een bedrijf afsluiten voor de plastic mandjes. En o ja, sommige staff heeft flinke coaching nodig, graag zo snel mogelijk mee beginnen...

Het wordt donker en voor het eten ga ik maar even liggen in mijn nieuwe huis – een kamer in het kantoor, mijn bed deel ik met mieren. Ik heb een zere griepkeel, nog stammend uit Nederland. Mijn hoofd duizelt van de dag. Misschien ook door het weinige eten; witte rijst is nog steeds geen favoriet... Maar na het eten zie ik het weer als een uitdaging. Als een avontuur dat morgen weer verder gaat!

Intermezzo: Nederland

2009-01-05T15:49:00.003+01:00

Leuk om weer even in Nederland te zijn! Vrienden en familie, alles heel gewoon, alles heel gezellig! Tijdens deze vakantie niet alleen Nederland, maar ook Frankrijk en Duitsland aangedaan. Daar en hier natuurlijk kou, ijs én sneeuw... Negen Januari 2009 gaan we weer naar huis in Cambodja. Weer aan het werk, weer naar de warmte; een nieuw jaar tegemoet!

Another step forward

2008-12-11T12:38:00.005+01:00

De meesten van jullie zijn al een tijdje op de hoogte van het initiatief dat Paul Ferber, Raan Bora en ik hebben genomen voor het behoud van het mariene ecosysteem in Cambodja: Marine Conservation Cambodia (http://www.marineconservationcambodia.org). Een aantal weken geleden werd ik geinterviewd door Christopher Shay van de Phnom Penh Post. Later ook Paul en Bora in Sihanoukville. Het interview is afgelopen woensdag 10 december in deze Cambodjaanse krant verschenen. Zie link: http://www.phnompenhpost.com/index.php/2008121023134/National-news/Using-the-community-to-conserve-Cambodia-s-endangered-marine-life.html

Community Youth Gathering Day

2008-11-29T07:15:00.008+01:00

Als er een gedrags code zou bestaan voor Cambodjaanse jongeren, zou er iets instaan als: luister naar je ouders, je leraar en iedereen die ouder is dan jezelf, hou zelf zoveel mogelijk je mond en doe geen gekke, onverwachte of creatieve dingen. Het nadeel van deze code is dat er een generatie opgroeit die weinig kritisch nadenkt en patronen in stand houdt die niet altijd positief hoeven te zijn, zoals corruptie en geweld. Bart was van de week bijvoorbeeld al een beetje aan het klagen over de studenten waarmee hij voor zijn onderzoek werkt, die maar zo weinig initiatief en verantwoordelijkheid durven te nemen. "Ze hobbelen maar een beetje achter me aan", en dat soort uitspraken.

Aangezien ikzelf ook een beetje allergisch ben voor initiatief- en besluiteloosheid, ben ik blij dat ik bij Youth for Peace werk; die proberen daar tenminste iets aan te doen. Gisteren organiseerde Youth for Peace de ‘Community Youth Gathering Day’ in Takeo provincie. Ik heb mezelf voor die gelegenheid ook in een klein bestel busje gehesen (ja, 4 mensen op de voorbank) en ben in Takeo een kijkje gaan nemen.

Samen met Silvia Khmer leren onderweg naar Takeo
Verschillende Youth Groups lieten voor de gelegenheid hun talenten zien. Er hingen foto’s van de activiteiten die ze hadden gedaan in hun gemeenschappen, zoals afval opruimen, mensen helpen met planten van groentes en het geven van workshops over huiselijk geweld of drugsgebruik. Ook hadden ze kleine handwerkjes gemaakt die op die dag werden verkocht aan hun ouders, leraren, overheidsmensen en mensen uit de dorpen in de buurt. Ook ik ben nu de trotse eigenaar van een mooi Khmer huisje gemaakt uit lucifer houtjes...

Mijn huisje (tweede van links) en de maker...
Ook was daar de beruchte doch verplichte speech van ‘de belangrijke persoon’ die op elk publiek event hoort plaats te vinden; vaak een excellentie of hoofd van iets binnen de overheid. Om toestemming te krijgen voor het houden van een event moet je bij dit soort belangrijke personen zijn en moeten belangrijke personen worden uitgenodigd op het event zelf. En om respect te tonen – dat is immers erg belangrijk in Cambodja – moeten ze ook de gelegenheid krijgen om te spreken.

Wat gebeurt er dan: De belangrijke persoon komt bijna altijd veel te laat, waardoor het hele schema van de dag door de war wordt gegooid. De persoon heeft nooit een speech voorbereid, maar als hij (is toch meestal een hij) begint te praten, overschreidt hij de tijd standaard met ongeveer een uur. Inmiddels ligt iedereen bijna te slapen natuurlijk. Deze belangrijke persoon in kwestie deed er gisteren nog een schepje bovenop door tijdens zijn speech tot driemaal toe zijn telefoon op te nemen en rustig telefoongesprekken te voeren, dóór de microfoon.
En omdat ik een buitenlander ben, mag ik niet eerder weg, moet op de eerste rij zitten en word ik standaard publiekelijk toegesproken door de ‘belangrijke persoon’. Met speciale dank aan onze buitenlandse gast. Dan knik ik dankbaar. Misschien krijgt Youth for Peace volgende keer dan sneller toestemming voor een event...

Persbericht: Appeal for Peace

2008-10-16T13:40:00.004+02:00

Appeal for Peace

Of the Cambodian civil society groups on the armed clash between the Cambodian and Thai troops near Preah Vihear Temple

16 October 2008

We, members of Cambodian civil society groups, peace activists express our sadness about the break out of the armed clashes between the Cambodian and Thai soldiers on 15 October 2008 near Preah Vihear Temple.

We would like to express our deepest condolences to the soldiers who died/wounded and their families.

We applaud the latest pledge and decision of both governments to come back to resort peaceful means- negotiation table.

We appeal to both governments to take concrete steps to end the armed conflicts; and ask for a third party to help resolving the conflict.

We call for the media of both countries to take an active role in contributing to peaceful solutions.

For more information:

Ms. Prak Sokhany, member of the Working Group on Peace, 012 940 851
Mr. Cheang Sokha, Executive Director, Youth Resource Development Program, 012 360 464
Ms. Chan Sona, Executive Director of Women Peace Makers, 012 568 479

Praktische noot: Landnummer Cambodja is +855

Recent geweld bij Preah Vihear

2008-10-16T13:36:00.003+02:00

Sinds Juli zijn er militaire spanningen op de grens tussen Cambodja en Thailand. Het middelpunt is de historische tempel Preah Vihear. De tempel is in 1962 door het Internationale Gerechtshof in Den Haag toegewezen aan Cambodja, maar Thailand is altijd aanspraak blijven maken op de tempel. Het gebied rond de tempel is nooit helemaal afgebakend en dus betwist gebied tussen Thailand en Cambodja gebleven.

Het geheel escaleerde toen in Juli de tempel op Cambodja’s verzoek op de werelderfgoed lijst werd geplaatst, ondanks de aanspraken van Thailand op de tempel. Thailand heeft altijd gepleit voor een gezamelijke indiening bij UNESCO, hoewel Cambodja’s aanvraag gesteund werd door de toenmalige Thaise regering. In de Thaise onrust die volgde op de werelderfgoed lijst plaatsing is de Thaise minister van Buitenlandse zaken afgetreden en ligt de huidige regering in Thailand onder vuur.

Sinds Juli zijn er continu troepen in het gebied rond de tempel aanwezig geweest, soms werden de troepen afgebouwd, soms opgebouwd, maar de spanning aan de grens bleef ondanks gesprekken tussen de beide landen bestaan.

De sfeer aan de grens leek ondanks al die jonge militairen met geweren zo dicht bij elkaar redelijk rustig. Er waren wat incidenten, zoals een dronken Thaise soldaat die te ver de grens over zwalkte. En er zijn vorige week twee Thaise soldaten op een mijn gestapt. De Thai beweren dat de mijnen daar recentelijk zijn neergelegd door de Cambodjanen. De Cambodjanen beweren dat die mijnen daar al lagen. Vorig week werd er ineens wat aan de grens heen en weer geschoten en waren er enkele soldaten gewond, maar geheel was met een sisser afgelopen.

Deze week kwam harde taal vanuit de politiek. Dinsdag gaf de Cambodjaanse president een ultimatum met betrekking tot ongeveer 80 Thaise troepen die op betwist gebied bivakkeerden. Als de troepen zich niet binnen 24 uur zouden terugtrekken, zouden de Cambodjaanse troepen het gebied in een ‘zone des doods’ veranderen. “Wij zien dat gebied ook als ons land. Wat zou het betekenen als we zouden terugtrekken?,” zei daarop de Thaise minister van Buitenlandse Zaken.

Gisteren werd in de Cambodjaanse media gezegd dat de Thaise troepen zich toch hadden teruggetrokken, ondanks officiele ontkenningen uit Thailand. Maar rond een uur of 4 bereikte ons het bericht dat ze aan de grens aan het vechten waren. Toen kwamen ook de geruchten: 2 doden, 4 doden, 25 doden, 50 Thaise soldaten gevangen, het vechten was nog bezig, het vechten was gestopt...

Hoe kom je dan aan betrouwbare informatie? De Cambodjaanse televisie liet niets zien; niet dat we dat echt hadden kunnen volgen, of dat die onder de noemer betrouwbaar valt. We hebben toen maar een radio gekocht, maar daar werden we ook niet echt wijzer van. Opvallend dat de meest betrouwbare nieuwsbron, zelfs als je ín Cambodja zit, de BBC world en CNN blijken te zijn. Twee Cambodjanen omgekomen en vier Thai zijn nu de laatste berichten. Het vechten heeft ongeveer één uur geduurd en niemand weet wie er is begonnen met schieten.

Maar het vechten is in ieder geval gelukkig weer gestopt en de legerleidingen zijn met elkaar aan het praten. De geruchten draaien echter nog op volle toeren: De Cambodjaanse president zou zijn privé leger naar het gebied hebben gestuurd, tanks en al. En aan Thaise zijde zouden ze ook aan het bewapenen zijn. Veel Cambodjanen die ik spreek hebben vertrouwen in hun leger, ondanks dat ze veel minder goed bewapend zijn en minder goed getraind dan de Thai. Argument voor dit vertrouwen: “De Rode Khmer heeft veel ervaring met het vechten in dat gebied. En die weten hoe de Thai vechten”. Was de Rode Khmer ineens toch nog ergens goed voor...

Inmiddels gaat een paar honderd kilometer verderop, in Phnom Penh, het leven gewoon door. Afgezien van de geruchten en het gepraat merken we er hier eigenlijk weinig van. De Thaise ambassade wordt wel wat beter bewaakt en Thai wordt ontraden onnodig naar Cambodja te reizen. Dit heeft te maken met onrusten in 2003, toen voor iets veel minder belangrijks de Thaise ambassade en Thaise bedrijfjes werden aangevallen en afgebrand. Thailand als machtige buur is niet erg geliefd bij de Cambodjanen. Thailand heeft vliegtuigen paraat staan om Thai te evacueren mocht het weer zover komen.

De Britse ambassade, die onze belangen behartigt omdat er in Cambodja geen Nederlandse ambassade is, heeft afgeraden om te reizen naar het grensgebied, maar de rest van Cambodja is geen probleem.

Vandaag vroeg een Cambodjaanse collega ineens aan mij of ik al een ticket naar huis had geboekt vanwege het conflict. Niet dus, en geen zorgen!

Internationale jongeren bezoeken Cambodja’s verleden en heden

2008-10-13T04:59:00.005+02:00

Na jaren van geweld en burgeroorlog zoekt Cambodja nu naar manieren om met het verleden om te gaan. Er is het Rode Khmer tribunaal, waarin vijf kopstukken van het toenmalige regime terechtstaan. Maar er is méér nodig. Zeven jongeren-vertegenwoordigers uit Rwanda, Peru en Guatemala reisden in September en Oktober door Cambodja om te leren van wat Cambodja doet met haar verleden. Aan het einde van de reis deden zij aanbevelingen vanuit hun eigen ervaringen met verzoening, herdenking en gerechtigheid.

De reis startte met een 6-daagse conferentie, waarin 350 jongeren vanuit de hele wereld samenkwamen in Siem Reap, thuisplaats van de beroemde Angkor tempels. Op 21 September, Internationale dag van de vrede, liepen de jongeren met anderen uit landen als Laos, Thailand, Filipijnen, Nepal, Myanmar en natuurlijk Cambodja in een vredesmars door Siem Reap. Een uitzonderlijke gebeurtenis voor Cambodja, waar de overheid dit soort tochten vaak verbiedt.

Sarah tijdens de conferentie

Gedurende een reis van drie weken die volgde bezochten de zeven internationale jongeren verschillende organisaties die werken aan verzoening en herdenking in Cambodja. Er worden volgens hen vele activiteiten ondernomen in Cambodja om de jongere generaties te laten leren over wat er in het verleden is gebeurd.

“Maar er zijn ook veel dingen die nog kunnen worden verbeterd,” aldus Maurice Mugabowagahunde uit Rwanda op een persconferentie afgelopen zaterdag. “Toen wij met [Cambodjaanse] jongeren praatten, ontdekten we dat er geen boeken over de Rode Khmer periode beschikbaar voor hen zijn. De leraren hier zeggen dat er maar weinig over de Rode Khmer periode in het school curriculum is opgenomen,” voegt hij hieraan toe.

“We moeten ervoor zorgen dat de geschiedenis van de Rode Khmer in het curriculum wordt opgenomen, zodat de geschiedenis zich niet kan herhalen”, stelt Daniel Roca Sulca, een van de jongeren-vertegenwoordigers uit Peru.

Ook wezen de internationale jongeren op het belang van het creeeren van monumenten en plekken van herdenking in Cambodja. Het herdenken van doden en voorvaderen is een belangrijk deel van de Cambodjaanse cultuur. De vele anonieme massagraven uit de Rode Khmer periode maken het vaak onmogelijk voor families om de overblijfselen van hun voorvaderen op traditionele wijze te eren. Publieke plekken van herdenking van de slachtoffers zouden in beperkte mate in deze behoefte kunnen voldoen.

Cambodja kent enkele Stupa’s, of traditionele Buddhistische monumenten, die zijn gebouwd om de slachtoffers van het Rode Khmer regime te herdenken. Maar volgens de internationale jongeren kan er méér worden gedaan op dit gebied

“In Rwanda gebruiken we voor het onderwijzen van jonge mensen herdenkingsmuseums, we hebben deze museums over het hele land. De entree is gratis en we nodigen studenten uit om de exposities te komen bekijken en om het verleden te zien en te bezoeken,” zegt Mugabowagahunde. “Ik zie dat [in Cambodja] deze herdenkingsmuseums zouden kunnen helpen, omdat veel jonge mensen niet geloven wat er is gebeurd.”

Mugabowagahunde stelt verder dat het belangrijk is om herdenkingsplekken als de beruchte Killing Fields en het Toul Sleng genocide museum te behouden.

Andreas Selmeci, coordinator van de DED, de dienst voor Duitse ontwikkelingssamenwerking die de reis van de internationale jongeren heeft gefinancierd, hoopt op een wijze beslissing van het tribunaal wat betreft herstelbetalingen aan de slachtoffers. “Er zullen beslist geen individuele herstelbetalingen zijn, zoals bijvoorbeeld het geval is in Peru. Maar volgens de regels van de ECCC [tribunaal] hebben de civiele partijen in het tribunaal het recht om collectieve morele herstelbetalingen te vragen”, aldus Selmeci.

Deze reis van de internationale jongeren is een goede manier voor Cambodja om te leren van ervaringen uit andere landen, stellen de deelnemers van de reis. “Het is een manier [voor Cambodjanen] om de wereld te begrijpen en te werken aan vrede. Het vertellen en het leren over wat er is gebeurd tijdens de genocide is een mogelijkheid om te werken aan de toekomst”, zegt Filiberto Celada Alejos, vertegenwoordiger uit Guatemala.

Ook de organisatoren, de Cambodjaanse organisatie Youth for Peace, waren erg te spreken over het verloop van de reis. “Ik denk dat het erg belangrijk is dat zij uit de verschillende landen zijn gekomen waar ze geweld hebben meegemaakt, om hun ervaringen uit het verleden te delen met het publiek en de wereld”, stelt Chhit Muny, programma manager van Youth for Peace. “We hebben dingen ontdekt die we zouden moeten doen gerelateerd aan herstelbetalingen, verzoening, plekken van herdenking en herdenkings museums in de gemeenschappen.

Seas for our future

2008-10-03T05:14:00.005+02:00

Het begint langzaam grote vruchten af te werpen. De meesten van jullie hebben wel al gehoord dat ik naast de dagelijkse WWF activiteiten samen met een tweetal vrienden een marine conservatie project ben gestart. En dat loopt goed en onverwacht erg snel en veel aandacht; van project tot duik-centrum dat per november zal starten en zich 100% richt op Marine Conservation in Cambodja. De website is nu ook online: http://www.marineconservationcambodia.org

Een goed milieu, begint bij jezelf. :)

Pchum Ben drukte

2008-10-03T05:10:00.017+02:00

We zijn weer terug van Ratanakiri province waar we voor Pchum Ben, belangrijke Buddhistische feestdagen, geweest zijn. Ratanakiri, een noordelijke provincie van Cambodja, staat bekend om haar jungle en ongerepte natuur - olifanten!

Zaterdag ochtend om half zeven in een busje gestapt in Phnom Penh, dat ons in een rit van ongeveer 8 uur naar Ratanakiri zou brengen. Aldus de theorie. Om 11 uur 's s ochtends stonden we nog in de stad. Het hele verkeer zat vast - de bouwvak is er niets bij! Omdat de meeste Cambodjanen met Pchum Ben naar hun 'homeland' vertrekken, de provincie waar ze zijn opgegroeid, was ongeveer elke auto in Cambodja onderweg. Maar positieve gedachten, muziekje op, slaapje doen, en drie uur later waren we de stad uit.

Beetje druk op de weg...

Na een tijdje op de overharde hobbel-de-bobbel en glibber-en-glij weg gereden te hebben hield de bus ermee op. Daar sta je dan op een jungleweg in het donker zonder telefoonbereik... Gelukkig nam een passerende mini-bus ons mee - de redder in nood! Maar na tien minuten liep onze redder vast: 'Even koelen', zei de chauffeur. En dat zei hij elke 10 minuten. Zo zijn we uiteindelijk na 19 uur midden in de nacht Ratanakiri binnengereden.

Volgende ochtend ruilden we het enige hotel uit de Lonely Planet dat zo laat nog de telefoon opnam (uhm... 'Bart, het ruikt hier raar!' en 'Volgens de Lonely Planet hebben ze hier warm water...' - tegen een druppend beschimmeld kraantje) in voor een vreemd Zweeds-achtig jungle-chaletje mét sauna (da's namelijk zo lekker in de tropen ;-)) op loopafstand van een prachtig krater meer!

Joepie, kratermeer!!

Frisse lucht, stilte... 'Bart, er gaat een brand-alarm af!'. 'Nee liefje, dat is een torretje.' Ach, de natuur...

Volgende dag wilden we met een 250 cc dirtbike gaan toeren. Er bleek ergens een stuwmeer te zijn met een prachtig uitzicht, en wat is beter op modderige wegen dan een dirtbike, nietwaar? De dirt bleek echter natte klei te zijn... je raadt het al - slipperdeflip, daar lagen we al. En daar lagen we nóg een keer. Hilariteit alom natuurlijk van passerende Cambodjanen, die zich op hun gewone brommertjes overigens prima kunnen redden op die klei. En dat zegt wat, want Pchum Ben kent een aantal ceremonies, en één daarvan is heel veel biertjes, en in Ratanakiri exceptioneel sterke rijstwijn drinken. Dus we keken elkaar nog maar eens aan, en zijn toen weer heel snel omgedraaid.

Glibberige kleiwegen

De volgende dag hebben we een tocht gemaakt door een community forest, met een lokale ranger. In dat gebied wonen veel inheemse volkeren, met hun eigen gebruiken, taal en kleding, en leven in harmonie met de natuur. In dit gebied, waar de 'Kreung' wonen, dragen ze bijvoorbeeld mandjes op de rug, en dragen vrouwen traditioneel geen bovenstukje - dat is gek om te zien in een land dat in andere gebieden zo vreselijk preuts is!

In Ratanakiri, net zoals in andere provincies met veel natuurlijke bronnen hebben inheemse groepen veel te lijden onder bedrijven en overheid die achter hun land aanzitten voor bomenkap of mijnbouw. En omdat ze vaak geen eigendomspapieren hebben, hun rechten niet kennen, of te goed van vertrouwen zijn, raken velen hun land kwijt. De community forest waar wij doorheen trokken is een van de manieren om het land van deze groepen te beschermen. Zij kunnen daar leven en landbouw bedrijven, zolang ze geen dingen doen die het bos op een niet-duurzame manier beschadigen. En als buitenstaanders het bos in willen moeten die toestemming vragen en toegangsgeld betalen.

De tocht door de jungle was vreselijk mooi, over omgevallen bomen, door beekjes, bamboe en lianen wegduwend... Afgezien van een enorme spin (Bart: 'Ooooo, da's een mooie!') niet zoveel dieren gezien. Wel een schattig eekhoorntje wat door een van de honden van onze ranger was gevangen. Gelukkig maar, ongedeerd gered uit de kaken van de hond, kroelekroelekroele, wat scháttig, nu kan 'ie weer het bos in! Leven in harmonie met de natuur klinkt zo romantisch hé... betekent echter ook dat onze ranger toen het eekhoontje in zijn broekzak stopte, mmmmmm lekker, voor vanavond. Gelukkig was de overlevingsdrang van knabbel groot en halverwege de tocht keek de ranger even teleurgesteld om zich heen, terwijl op zijn lege broekzak kloppend. Tja.

Ren, Babbel! Ren!

Na drie dagen was het tijd de natuur te verlaten en stapten we weer op de bus. Wat heerlijk, de bus reed lekker door, geen enge rammelende geluidjes, het gaat voorspoedig! Althans, zo ging dat tot ongeveer 10 kilometer voor Phnom Penh. Toen zat de weg weer pottdicht met alle auto's die nu Phnom Penh weer inwilden. En als zelfs Cambodjanen uitstappen om te gaan lopen... Dus rugzakken gepakt, een paar knollen gekocht voor onderweg en lopen dan maar. Na een uur lopen kwamen we een motodop tegen die ons behendig door de file naar Phnom Penh heeft geleid. Tijdens Pchum Ben hebben we frisse lucht én beweging gehad; wat wil je nog meer!

Een hoop nieuws

2008-09-04T03:52:00.012+02:00

O, o, wat een gedoe in Thailand! Het grensconflict tussen Thailand en Cambodja is nog niet volledig opgelost, maar het krijgt met de Thaise interne demonstraties een stuk minder aandacht. En dat is voor Cambodja misschien niet zo heel slecht… hopelijk is dat voor Thailand ook snel het geval.

Wij houden ons op het moment liever bezig met andere dingen – kickboksen bijvoorbeeld. Kickboksen is Cambodja’s volkssport nummer één. Maar hoewel er intern veel wordt afgebokst, was er internationaal nog maar weinig erkenning voor de boksende Cambodjaan. Vorige week kregen ze eindelijk de kans, en Cambodja is nu twee wereldkampioenen rijker! En dat terwijl de verslagen Duitser en Engelsman er een stuk dreigender uitzagen dan de ietswat fragiel ogende Cambodjanen… Wij hebben het geheel live bekeken, geheel in sfeer met cola uit een zakje.

En wat ook belangrijk is… zon, zee en strand natuurlijk! Afgelopen weekend hebben we heerlijk op een boot geluierd, wat gedoken en gesnorkelt. Uiteraard allemaal in het kader van teambuilding voor Bart’s mariene conservatie project ;-). En natuurlijk de menselijke behoefte aan frisse lucht en verse inktvis (de niet bedreigde en goedsmakende soort uiteraard).

Bij Youth for Peace is het op het moment nogal hectisch – over twee weken begint een conferentie met ruim 300 jongeren; Cambodjanen, maar ook Thai, Vietnamezen, Laotianen, en zelfs jongeren uit oa Guatemala, Peru en Rwanda. De conferentie is gelinkt aan het Rode Khmer Tribunaal, verzoenings- en vredes processen, en de rol van jongeren daarin. Het is voor Cambodja in ieder geval bijzonder om zoveel internationale jongeren bij elkaar te zien! Voor de geïnteresseerde mensch, zie www.yfpcambodia.org voor meer info.

Ikzelf hou me in deze conferentie vooral bezig met het inbrengen van wat creatieve activiteiten, omdat er in 5 dagen praten flink veel afwisseling moet zitten om zoveel jongeren een beetje actief te houden. Ik heb er in ieder geval zin in! Wordt dus nog vervolgd…

Ook de minder leuke ontwikkelingen krijgen aandacht op deze blog natuurlijk. Het feit dat ik twee weken geleden mijn slipper ben verloren op de Bamboo trein in Battambang bijvoorbeeld.Met een blote voet door de modder en de Cambodjaanse markt, terwijl uitgelachen en nagewezen is geen pretje hoor… En ik had wat gezondheids perikelen hier en daar. Maar inmiddels weer fit genoeg voor karaoke, en dat zegt wat!

Spanningen lopen op tussen Cambodja en Thailand

2008-07-18T09:14:00.005+02:00

Vorige week heeft UNESCO Preah Vihear tempel in het Noorden van Cambodia op de werelderfgoed lijst geplaatst. De 11de eeuwse tempel is gebouwd in de stijl van het beroemde Angkor Wat en is een symbool van nationale trots. Niet alleen voor Cambodjanen, maar óók voor Thai. En dat probleem is in de afgelopen dagen geëscaleerd tot een grensconflict, met de tempel als middelpunt.

De tempel is in 1962 door een internationaal gerechtsof toegewezen aan Cambodja, maar de meest voor de hand liggende toegang tot de tempel ligt in Thailand. De precieze grens is niet duidelijk en beide landen maken al jaren aanspraak op hetzelfde stukje land.

De aanvraag van Cambodja om de tempel op de erfgoedlijst te plaatsen heeft in Thailand in de afgelopen weken tot veel publieke onrust geleid. Thailand heeft ondanks aanspraken op het gebied namelijk vóór de nominatie van de tempel door Cambodja gestemd.

De Thaise minister-president Samak Sundaravej werd er door de demonstranten van beschuldigd dat hij de aanvraag van Cambodja naar UNESCO heeft ondersteund in ruil voor zakelijke contracten voor de voormalige, door het leger afgezette en van corruptie beschuldigde Thaksin Shinawatra. Het Thaise gerechtshof heeft de demonstranten gelijk gegeven. In de afwikkeling van het schandaal moest de Thaise minister van buitenlandse zaken aftreden en er lopen moties van de oppositie om het hele kabinet af te zetten.

Het grensconflict escaleerde toen drie Thaise demonstranten de grens illegaal overstaken om naar de Preah Vihear tempel te gaan. Volgens Cambodja is het Thaise leger daarna de grens ook overgestoken. Dit wordt officieel door Thailand ontkent, hoewel een senior Thaise militair gezegd heeft dat ongeveer 200 Thaise soldaten zich op omstreden grondgebied bevinden. Inmiddels zijn er naar verluid 400 Thaise en 800 Cambodjaanse militairen in het grensgebied samengetrokken.

Tot nu toe is het niet tot geweld gekomen tussen de beide legers bij de grens. De atmosfeer tussen de soldaten rondom de tempel lijkt ondanks de oplopende spanningen vooralsnog kalm. Aan Thaise zijde is het wel tot een gewelddadig handgemeen gekomen tussen Thaise demonstranten en de lokale Thaise bewoners. De lokale bewoners wilden de demonstranten stoppen om geweld en problemen te voorkomen. Hierbij zijn enkele tientallen mensen gewond geraakt.

Veel Cambodjanen en Thai die in het gebied wonen zijn inmiddels gevlucht uit angst voor oplaaiend geweld en anti-Thaise of anti-Cambodjaanse sentimenten. Ook heeft de Thaise Koninklijke Luchtmacht aangekondigd paraat te staan om Thai te evacueren uit Cambodja mocht het conflict escaleren tot rellen en geweld tegen Thai.

De Cambodjaanse nationale verkiezingen zijn over twee weken. Het huidige grensconflict roept bij velen herinneringen op uit 2003, toen in de aanloop van de toenmalige verkiezingen heftige anti-Thai rellen uitbraken. Een Thaise actrice zou gezegd hebben dat Angkor Wat toebehoort aan Thailand. In de nasleep van deze uitspraak werd de Thaise ambassade aangevallen en veel Thaise bedrijven werden tot aan de grond toe afgebrand. De uitspraak van de actrice bleek achteraf een gerucht te zijn. Velen zeggen dat de rellen deel uitmaakten van een uit de hand gelopen politieke verkiezingsmanouvre.

Volgende week zal er een nood bijeenkomst worden gehouden tussen de ministers van defensie van beide landen, volgens The Bangkok Post die bronnen van het ministerie van buitenlandse zaken citeert. Voor beide landen staat er veel op het spel tijdens deze bijeenkomst.

De Thaise Minister President Samak Sundaravej staat voor de taak om de nationalistische en anti-Cambodjaanse gevoelens van de demonstrerende Thai te sussen, zonder dat er geweld uitbreekt of zijn kabinet komt te vallen.

De Cambodjaanse Minister President Hun Sen heeft de plaatsing van de Preah Vihear tempel op de werelderfgoed lijst als een overwinning van zijn eigen politieke partij gepresenteerd. Daarmee is de tempel een belangrijk politiek verkiezingspunt geworden voor de vele Cambodjanen die de beslissing van UNESCO uitbundig hebben gevierd.

Het conflict om de tempel gaat echter niet alleen om politiek of nationalistische gevoelens. De toerisme sector in Cambodja staat te springen om de tempel te kunnen ontwikkelen als toeristische trekpleister. Ho Vandy, voorzitter van de Cambodjaanse Associatie van Reisbureaus zegt in The Phnom Penh Post dat 162 reisbureaus plannen hebben om reizen naar de Preah Vihear tempel aan te bieden. En restaurants, winkels, souvenir stalletjes en hotels zullen volgen.

De uitkomst van de gesprekken tussen de twee landen op maandag zijn moelijk te voorspellen. Een politieke oplossing lijkt moeilijk zolang de nationalistische gevoelens onder de bevolking in beide landen niet worden gekalmeerd. Voor vele Cambodjanen is in ieder geval een herhaling van de rellen in 2003 onwenselijk. Cambodja heeft toentertijd een financiele compensatie aan Thailand betaald van miljoenen dollars. Dit ligt vele Cambodjanen nog vers in het geheugen. Maar misschien is er voor velen in Cambodja ook een verlangen naar vrede en rust, na de lange periode van oorlog en geweld die het land heeft doorgemaakt.

Door: Sarah

SOS

2008-07-14T06:32:00.014+02:00

Helaas ben ik samen met vele andere duikers vaak ooggetuige van het ‘zinloze geweld’ dat door vissersboten wordt gepleegd. Boten halen grote netten over de bodem van de zee om garnalen te vissen, op gemiddeld 14 meter diep. Echter het merendeel wat ze vangen bestaat niet uit garnalen, maar uit koralen, giftige vissen, krabben en zeepaardjes die uiteindelijk zonder pardon dood overboord gegooid worden. De eeuwige trieste blik van die beestjes verstrengeld in de netten.

a deadly catch
Sinds enkele maanden probeer ik daar samen met een 4-tal duikbuddies verandering in te brengen. We hebben daarom een team/project gevormd wat marine abundance surveys wil gaan uitvoeren in samenwerking met het ministerie van visserij. Met de verzamelde data van biodiversiteit in de kustwateren van Cambodja kunnen we hen steunen in het nemen van beslissingen voor het behoud van de biodiversiteit. Het is immers een gegarandeerde toeristen trekker. Er zwemt en kruipt hier zoveel meer rond dan op andere plekken in de wereld. Cambodja is echt bijzonder!

een van de vele zeepaardjes (foto: Paul Ferber - the Dive Shop Cambodia)
Dit project staat nog in een embryonalefase, maar het heeft wel potentie. We hebben al verschillende positieve gesprekken gevoerd met het ministerie. Ze zijn erg enthousiast dat we dit willen doen, omdat zij de capaciteit niet hebben.

Voor het verzamelen van de data moeten we een speciale methode volgen. Omdat niet iedereen van ons team daar al veel van wist, had ik een trainingsweekend georganiseerd met presentaties door een medewerker van het ministerie. Ook een duiktraining bij Koh Rung Samloem. Ondanks het slechte zicht onder water, en wat hevige regenbuien, was alles goed verlopen en hebben we veel geleerd.

the team
data collection
Nog even geduld tot na de verkiezingen en dan tijd voor de volgende stap.

Les 1: Brommer rijden in Phnom Penh

2008-07-02T04:45:00.000+02:00

Het stoplicht springt op rood. Rustig afremmen, want je bent waarschijnlijk één van de weinigen die afremt zolang er nog geen muur van tegemoet-rijdende brommers is. Stop nooit achter een vrachwagen of een busje. Een zwarte uitlaatgas-pluim is gegarandeerd. Stop ook niet naast een brommer overladen met levende of dode kippen. Want dat is ranzig.

Als je moet wachten, zoek dan het liefst een stukje schaduw op om te voorkomen dat je bruin wordt. Het is gepermitteerd om in het kader van schaduw tot 50 meter voor het stoplicht midden op de weg te stoppen en te wachten tot het weer bijna groen wordt. Bij de meeste stoplichten hangt een handig tellertje die zegt hoeveel seconden je moet wachten. Begin zo’n tien seconden vóórdat het weer groen wordt weer te rijden. Toeter een paar keer om te voorkomen dat je tegen het verkeer aanrijdt dat wel daadwerkelijk groen heeft.

Als je een Lexus op je weg ziet opdoemen, zijn er een aantal zaken waar je op moet letten. De Lexus rijdt waarschijnlijk langzaam, want nooit rijbewijs gehaald en is doodsbang de lak te beschadigen. Langzaam rijden is ook tactiek - iedereen ziet je dan vast aankomen, en er hoeft dan ook niet in de spiegels gekeken te worden. Afremmen dus. Indien de Lexus een nummerplaat heeft van het leger (blauw-rood), politie, of staat (groen), of erger nog: helemaal geen nummerplaat, rij er dan met een grote boog omheen.

Zie je een enkele politie agent, check dan snel of je je helm nog ophebt, je richting aanwijzer niet knippert, je spiegels er nog aanzitten en je lamp uitstaat. Manouvreer naar het midden van de weg, want op volgende kruispunt staat een groepje agenten die watertandend een excuus zoeken om je aan te houden. Als je niet naar het midden van de weg kan, of er is potentieel een makkelijke doorgang van agent naar jouw brommer, probeer je dan te verstoppen achter een busje. Of achter een grote Lexus natuurlijk.

Verkiezingen en boksen

2008-06-26T09:28:00.004+02:00

De verkiezingsstrijd is begonnen! De partijen onderhandelen, beschuldigen, kopen elkaar om en trekken nu het land in om 30 dagen campagne te voeren. Maar wat betekent dat voor ons?

Vandaag is het krakende geluid van luidsprekers te horen die van alles omroepen, begeleid door twiedelende achtergrond muziekjes. Vrachtwagens en motos vol mensen rijdens de stad door en proberen met die luidsprekers, het fervent zwaaien van vlaggetjes en het uitdelen van stickers mensen te overtuigen om op hun partij te stemmen. Ik heb net een kwartier op ons Vespaatje in zon en uitlaatgas moeten wachten terwijl er zo’n stoet voorbij trok. Desondanks vind ik het wel wat hebben, al die mensen die zich zo betrokken voelen bij de grote zaak. Sommigen zullen vooral meedoen omdat de partijen zich gul opstellen tijdens de verkiezingen, maar toch.

Ik heb me aangemeld als observer van de verkiezingen op de verkiezingsdag zelf – Zondag 27 Juli. De week daarvoor krijg ik een training over wat dat allemaal inhoudt, en daarna sturen ze me naar een stem kantoortje om te ‘observen’. Ik ben benieuwd! Op de dag zelf wordt overigens weinig onrust verwacht.

Ons werk wordt in principe niet echt beïnvloed door de verkiezingen, hoewel ik een paar weken moet wachten voordat ik kan verder werken met SorSorTroung. Zij werken op het gebied van landrechten en het organiseren van gemeenschappen en dat zijn nogal politiek gevoelige onderwerpen. Zij mogen dus de komende 30 dagen niet direct met de gemeenschappen werken.

Dus schrijf ik rustig verder aan het strategische plan van Youth for Peace, dat scriptie-gevoelens begint op te roepen. Ik grijp ondertussen al dat geschrijf aan om lekker thuis te werken (airco!) want dat gaat toch een stukje sneller dan op het warme, drukke en stoffige YFP kantoor. En er is ook af en toe een snoepje of een stukje chocola te vinden.

En dat snoepje en stukje chocola moet er weer af worden gesport, dus gaan we (sinds deze week) twee keer per week Khmer boksen. Ik móet nu dus wel thuiswerken, want van spierpijn kan ik niet zo goed meer lopen...

De Burkini

2008-05-19T05:55:00.006+02:00

Veel Nederlandse expats hoor ik de laatste tijd zeggen dat Nederland zo veranderd is sinds ze zijn weggegaan. Nederland is niet tolerant meer en die Wilders: lieve help! Daar willen Nederlanders toch niet naar terug?

Zo bevond ik me laatst tot mijn grote verbazing in een gesprek over de burkini. De burwáttie? Iets met grote moslim badpakken en benadeelde dikke Nederlandse vrouwen die niet in T-shirts mogen zwemmen. Naar ik heb begrepen het nieuws gehaald in Nederland. Ik ben verbaasd, want ik kan me maar moelijk voorstellen dat mensen daadwerkelijk in iets zó onbelangrijks, zóveel van hun energie kunnen steken. Dat heeft geloof ik iets met angst voor moslims te maken; burkinis in het zwembad, en voor je het weet mogen vrouwen niet meer stemmen of een koteletje bakken. Dus stemmen we nu massaal op Wilders. Zoiets?

Naar ik heb begrepen geen groot publiek debat over niet-moslim zaken. Bijvoorbeeld over de Mosquito - een apparaat met een hoge piep dat op steeds meer plekken in Nederland blijkbaar gebruikt wordt om groepjes jongeren weg te jagen van plekken waar ze graag rondhangen. Iets gelijksoortigs hebben Bart en ik voor enge schuimbekkende zwerfhonden, mochten we op een verre wandeling worden aangevallen. Jongeren die in principe niks verkeerd hebben gedaan proberen weg te jagen als ongedierte, daar was toch ook wel een goede discussie op te voeren? Een beetje publiek gepruttel een paar maanden geleden, en ondertussen is het apparaat steeds meer in gebruik. Maar goed, misschien ben ik te lang weg uit Nederland, en is de burkini inderdaad interessanter...

Nee, dan liever Cambodja. Hmmm... is Cambodja niet één van de meest corrupte landen in de wereld, waar de voorbereidingen op de verkiezingen ronduit schandalig verlopen, het rechtsysteem niet sterk genoeg is om rijke pedofielen in de gevangenis te houden, en waar mensen hun land zomaar kan worden afgepakt? Toch ook niet echt aantrekkelijk voor de geïnteresseerde Nederlander.

Waarom zijn Wilders en zijn vijftig burkinis dan toch afstotelijker dan alle corrupte praktijken in Cambodja samen? Is het omdat bikinis hier gewoon tussen volledig aangeklede Cambodjaanse dames kunnen zwemmen? Want vooruit, de bikinis worden dan wel wat nagestaard, maar er zijn vooralsnog geen schandalen die de krant hebben gehaald.

Zwempakjes van mijn collega's...

Of misschien is het omdat we hier als Nederlanders een baan kunnen krijgen met meer verantwoordelijkheden dan in Nederland, omdat we hier elke dag naar de massagesalon en uit eten kunnen gaan – als onze kok er een dagje niet is tenminste... Misschien zou de discussie in Nederland zich wat meer moeten focussen op kwaliteit van leven (‘Een kok voor iedereen!’), dan zijn burkinis vast al een stuk beter te verdragen!

Bangladesh

2008-05-02T10:51:00.014+02:00

Twee weken geleden ben ik voor weekje naar Dhaka in Bangladesh gevlogen. Mijn vriendin Lisa woont daar nu al een paar jaar en runt daar de ontwikkelingsorganisatie Vialisa (http://www.vialisa.com/).

Naai-les in de sloppenwijk

Vialisa ondersteunt jongeren vanaf 15 jaar uit verschillende sloppenwijken in Dhaka, door het aanbieden van praktische beroepsopleidingen, leerervaringsplekken, basis onderwijs en geschikte werkgelegenheid. Ik zit al sinds 2003 in het bestuur van Vialisa, maar dit was de eerste keer dat ik met eigen ogen de organisatie in Bangladesh kon bekijken!

Vialisa heeft twee opleidingscentra, een guesthouse en een winkel gerund door jongeren die daar ervaring opdoen. Eén van de scholen van Vialisa ligt in de sloppenwijk Korail en valt door de vrolijke, fel-paarse kleur flink op tussen de grijze en bruine hutjes. Deze vrolijkheid in kleur komt terug in alle locaties van Vialisa, zoals een grote koe op de muur in de guesthouse, en een muur vol bloemen in de winkel. Erg leuk om te zien!

Maar Bangladesh, en zeker Dhaka is geen makkelijke plek om te leven. Zeker als je het vergelijkt met het rustige en dorpse (nou ja, voor Azie dan...) Phnom Penh, is het verschil met Dhaka erg groot. Een enorme stad die bruist van leven, mensen, verkeer en vervuiling. De electriciteit valt continu uit, dus zonder generator kom je niet ver met computers of lampen. En als je wilt tanken moet je zo’n 3 uur in de rij wachten. En dat bij 40 graden!

Het gaat ook niet aan je voorbij dat van de 17 miljoen inwoners in Dhaka er een heleboel erg arm zijn. En de gestegen voedselprijzen doen dat geen goed; je ziet overal rijen mensen die staan te wachten op rijst, en die dus afhankelijk zijn geworden van voedselhulp ...

Een vrolijke Riksja-wallah

Ik vond het geweldig om na al die jaren te zien wat Vialisa in de praktijk is geworden. Het is een professionale organisatie met capabele staff, die veel jongeren bereikt en daadwerkelijk een groot verschil maakt voor deze jongeren.

En natuurlijk vond ik het ook geweldig om Lisa weer te zien, te zien waar ze leeft en waar ze woont – in een huis dat is omgedoopt tot VillaLisa!

Lisa en ik!

Dreiging geweld in verkiezingen Cambodja

2008-04-26T11:19:00.003+02:00

De huidige president van Cambodja, Hun Sen van de Cambodjaanse volkspartij, is naast Mugabe één van de langst zittende presidenten in de wereld. Onder zijn bewind wordt Cambodja gekenmerkt door enorme corruptie en gebrekkig bestuur. Tijdens de algemene verkiezingen in juli 2008 hebben de Cambodjanen officieel een kans om te kiezen voor een andere weg. Maar bestaat die kans wel écht, met recente toespelingen naar geweld?

Er zijn drie politieke partijen die het politieke veld in Cambodja domineren. Naast de Cambodjaanse volkspartij, ofwel CPP, zijn dat de FUNCINPEC, opgericht door oud-koning Sihanouk, en de Sam Rainsy Party, ofwel SRP. De SRP is de traditionele oppositiepartij, terwijl de FUNCINPEC in de huidige regering een coalitie vormt met de CPP. De CPP, die de controle heeft over de politie en het leger, en die ook de president Hun Sen heeft geleverd, is duidelijk de sterkere binnen deze coalitie.

Hun Sen heeft eerder beloofd dat hij de macht vreedzaam zal overdragen als een andere partij de verkiezingen wint. Maar zoals Mugabe laat zien, vinden presidenten en partijen die lang aan de macht zijn het soms moeilijk om hun macht los te laten. En Hun Sen is inmiddels al ruim 28 jaar president. In de aanloop van de verkiezingen wordt het dan ook steeds duidelijker dat Hun Sen en de CPP niet bereid zijn om hun macht zonder slag of stoot op te geven.

In de afgelopen periode heeft Hun Sen al meerdere malen gerefereerd naar de mogelijkheid van geweld, zelfs oorlog, mocht de CPP niet herkozen worden. In de afgelopen week zei hij in een toespraak dat stemmen voor de CPP hetzelfde is als stemmen voor vrede. Dit klinkt op zich nobel, maar hij voegde daaraan toe dat stemmen voor de CPP ook betekent dat mensen niet ‘naar de loopgraven hoeven te rennen’. In dezelfde toespraak refereerde hij aan een mogelijke herhaling van de coup in 1970, mocht er niet op de CPP gestemd worden.

De oppositie is van mening dat gewelddadige instabiliteit na een verlies van de CPP, alleen door de CPP zelf veroorzaakt zal worden. ‘Alleen de CPP kan oorlog beginnen. Alleen de heersende partij heeft controle over het leger en de politie’, aldus een SRP woordvoerder in The Cambodian Daily.

Het zal niet de eerste keer zijn dat Hun Sen geweld gebruikt om zijn macht te verzekeren. In 1997 pleegde hij al een staatsgreep door de toenmalige premier van de FUNCINPEC uit de coalitieregering te zetten. Dit leidde tot gevechten in de straten van Phnom Penh tussen aanhangers van beide figuren binnen het leger. Deze gevechten werden gewonnen door Hun Sen, en hebben talloze mensen het leven gekost. Na de coup werden vele prominente politici en aanhangers van de FUNCINPEC vermoord. De huidige toespelingen van Hun Sen naar geweld en oorlog worden dan ook door veel Cambodjanen geloofwaardig gevonden.

De Rode Khmer periode van de jaren ’70, en het daaropvolgende geweld dat nog tot 1998 heeft geduurd, ligt nog vers in de herinnering van veel Cambodjanen. De oppositie partij SRP zegt dan ook over de opmerkingen van Hun Sen dat hiermee mensen bang gemaakt worden. ‘Mensen willen hun leiders veranderen, maar als ze horen over oorlog beslissen ze misschien tegen hun wil’, zegt de SRP in The Cambodian Daily.

De lokale mensenrechten groep Licadho bevestigt dit in dezelfde krant. ‘Het is een dreigement; mensen zullen op de CPP stemmen door intimidatie’, zegt de voorzitter van Licadho. Hij voegt daaraan toe dat de opmerkingen van Hun Sen een negatieve invloed op het kiesproces zullen hebben.

Er bestaat in Cambodja eigenlijk weinig twijfel dat de CPP de verkiezingen in Juli zal gaan winnen, maar er is wel veel twijfel over in hoeverre dat eerlijk zal verlopen. Volgens velen is de enige mogelijkheid om vreedzaam van bestuur te veranderen, het stapje voor stapje wegnemen van de macht bij Hun Sen en de CPP door een grotere invloed van de oppositie in het parlement. Maar dat kan nog wel een paar verkiezingen duren.

Door: Sarah Dobbe

World Earth Day

2008-04-23T10:15:00.012+02:00

De laatste tijd heb ik weer behoorlijk wat keren in het water gelegen en dat doet me goed. Vorige week een korte liveaboard naar Koh Tang (zie mijn persoonlijk site voor een paar foto's) en dan gisteren weer.

Gisteren was het namelijk World Earth Day. Hebben jullie daar in het kleine kikkerlandje wel bij stil gestaan? Aangezien ik me nu al bijna 1.5 jaar inzet voor het behoud van de natuur kon ik deze dag nu niet zomaar voorbij laten schieten en daar geen aandacht aan besteden. Dus......heb ik samen met een 32 anderen deelgenomen aan een Underwater Clean-up. De allereerste en grootste in Cambodja. The Dive Shop had deze dag georganiseerd.

Samen met 15 duikers, 6 niet duikers en 12 weeskinderen van de NGO M'lop Tapang zijn we per boot naar het eiland Koh Rung Samloem gegaan. Aangezien deze duikschool daar vaker komt en tevens een schoolprojectje heeft lopen werden we hartelijk ontvangen door alle kindertjes van het eiland. Meteen bij aankomst gingen alle niet-duikers samen met de kinderen van het vissersdorpje aan de slag en het strand schoonmaken. Wij, de duikers, gingen aan de slag bij de eerste duikstek. De naam underwater clean-up deed zich bij deze duik niet echt eer aan aangezien we niet veel rotzooi konden vinden. Dat is wel een goed teken natuurlijk. Het koraal lag er prachtig bij met veel vis. We kwamen met enkele verdwaalde vislijnen weer naar boven na zo'n 70 minuten. Alles wat al langere tijd op het rif lag en daar z'n eigen leven was gaan leiden samen met de koraaltjes en sponzen hebben we natuurlijk lekker laten zitten.

De tweede duik deden we wat dichter bij het dorp en dan zie de weldegelijk de verschillen. Ieder team kwam na de duik naar boven met een tas vol flessen, kleding, vislijn, speelkaarten, blikjes, plastic etc. Volgens mij kun je daar wel 10 clean-up days houden en dan is het nog niet schoon. Dit afval werd meteen op de boot gezet en het afval wat de kinderen op het strand bij elkaar gesprokkeld hadden moest nog even opgehaald worden. Dit duurde zo'n uur voordat ook deze rotzooi op de boot lag. Wat een ontzettende berg troep.

Alles moest natuurlijk mee naar The Dive Shop om daar aan de straat gezet worden. Hopelijk wordt het vervolgens dan opgehaald en op de juiste manier verwerkt. Het was een erg leuke dag. Helaas een mindere terug reis voor de kinderen van M'lop Tapang. Voor hen was het de eerste boottocht ooit en tijdens de terugtocht was de zee wat ruw met alle gevolgen van dien. Hopelijk heeft dit niet hun dag mogen verpesten.

Tijdens mijn activiteiten is Sarah ondertussen naar Bangladesh geweest en heeft Lisa opgezocht. Hierover meer in het volgende avontuur van bart & sarah in Cambodja.

ps. er was ook een mooie vogel op het eiland.
een 3 maanden oude en tamme neushoorn vogel

Oud Hollandsch snoepen

2008-03-14T02:04:00.014+01:00

We zijn weer terug van een ontzettende lange reis, een erg leuke vakantie en niet te vergeten prachtige bruiloft. Zondag 3 maart vlogen we naar oud Hollandsche bodem, Aruba. Roland en Renate (nu officieel mijn schoonzus ;)) hebben daar hun huwelijk gevierd.

Het was een hele wereld reis om bij Aruba te komen. Een vlucht van bijna 23 uur exclusief wachttijd van Phnom Penh - via Bangkok en New York naar Oranjestad - Aruba. Zo hebben we de halve wereld gehad, en zelf het luchtruim van Alaska betreden. Dit is natuurlijk erg stoer alhoewel we toch daar niets van zagen. ;-)

Aangekomen op Aruba, hebben we ons met de taxi naar het hotel laten brengen. Tamarijn, een enorm resort met leuke huisjes die pal aan de Caribische zee liggen. Stap buiten je huisje en je staat met een been in het strand zand en het andere in zee. Beter kan toch niet?! Na een aantal uurtjes arriveerden de anderen ook en was de familie weer herenigd. Erg leuk om iedereen weer te zien. Zelfs Ruben en Tomas waren niet zo verlegen als in december toen we even naar Nederland waren geweest.

Het hotel waar we bleven was all inclusive en betekent dus dat we van alles gratis gebruik mochten maken, en ook het eten en drinken was onbeperkt. Je kunt wat van Nederlanders zeggen maar Amerikanen maken daar nog meer ge(mis)bruik van! Als we even genoeg hadden van zon, zee en strand konden we zelfs de televisiezender voor Nederlanders en Vlamingen in het buitenland, BVN, kijken. Wat een uitkomst voor twee Nederlandse Cambodjanen. Het NOS journaal, de wereld draait door, Pauw en Witteman!!!
Een mooie Anolis
5 Maart was het dan zover, de huwelijksdag. Om 14h00 lokale tijd en uitgedost in onze mooiste kleding gingen we naar het Stadhuis in Oranjestad. Een vrolijk groen gebouw waar het ja-woord gegeven zou worden. En natuurlijk ook gebeurde. Na deze plechtigheid werd er ook nog een keer getrouwd op het strand van Eagle beach. Versierde stoelen en een rode loper stonden en lagen klaar en ook hier kon de plechtigheid gebinnen. Deze keer niet door een enige echte Arubaanse ceremoniemeester maar een Amerikaan. Deze beste man had de mooiste woorden van ons getrouwde paar - Hallelujaaaaaaa, Amen. We konden ons lachen nog net inhouden... Daarna hebben we nog een fotosessie op het strand gedaan en later op de avond heerlijk gegeten en Roland en Renate beladen met speeches en cadeau's.
Het kersverse Echtpaar

Na de erg mooie en leuke dag was alle stress voorbij en kon iedereen genieten van een welverdiende vakantie - nog meer zon, zee en strand. Tijd om het eiland te gaan verkennen. We hebben gesnorkeld bij Baby Beach. Sarah en ik zijn samen met Rene en Melanie gaan duiken. Een wrakduik bij de Antilla en een reef duik. Wat is het daar mooi zeg! Ontzettend veel gezien maar helaas waren deze duiken erg commercieel en werd je in een sneltrein vaart onderwater geleid. Mooie koralen en ander onderwater gespuis maar niet helemaal relaxed.

De voorlaatste dag is Sarah samen met Melanie gaan paardrijden langs de kust en ben ik samen met de mannen op stap gegaan.

Met een jeep hebben we met de mannen de kustlijn van Aruba verkend. Begonnen bij de zuidkant, die heerlijke toegankelijk is, gingen we uiteindelijk verder aan de noordzijde van het eiland wat een groot ruw koraalbrok is. Steile hellingen, rotspartijen, losse stenen, we hebben heel wat getrotseerd. Het was een onvergetelijk rit van een kleine 6 uurtjes. Tijdens deze rit heb ik nog wat familie leden laten schrikken door van een rots naar beneden in het water te vallen omdat een golf me van die rots af sloeg, maar ik ben er gelukkig met wat schaafwonden, gekneusde ribben en een grote blauwe plek vanafgekomen. Dit was gelukkig de voorlaatste dag dus heeft dat niet de bruiloft en vakantie mogen verpesten.

Maandag was weer het moment dat iedereen ging vliegen en onze wegen scheidden. Sarah en ik naar Cambodja en de rest naar Nederland terug. Gelukkig was er nu een kleine onderbreking van een halve dag in New York. 's Avonds probeerden we dan zo snel mogelijk naar ons hotel te gaan aan Times Square. Dit was een uurtje van JFK airport en tijdens de rit hebben we de hele skyline van New York bij avond gezien. Dit was eigenlijk wel heel mooi om te zien, zelfs vanuit de taxi.

Toen we gearriveerd waren bij het hotel hebben we snel onze spullen gedropped om toch nog iets mee te krijgen van Time Square en Broadway. Het was echt pal om de hoek van het hotel. Enorme verlichte straten en hordes mensen. Voor ons is dat een hele openbaring omdat we natuurlijk alleen maar Phnom Penh gewend zijn als grote stad en diegene die hier geweest zijn weten goed waar we het over hebben. Lage gebouwen en niet echt een enorme metropole.

Helaas hadden we niet echt rekening gehouden met het klimaat in New York tijdens het pakken van onze tassen en waren we dus niet voorbereid op 6 graden. Ik had gelukkig wel schoenen bij me maar mijn arme meisje had alleen maar haar flipflops en een training jasje. Dat was dus laag over laag over laag door de straten van New York lopen. En nog steeds koud! Na een old skool hot dog van een straat verkoper, wat we uiteraard moesten doen, zijn we maar teruggekeerd naar de warme hotel kamer en gaan slapen omdat de volgende ochtend we alweer vroeg op JFK moesten zijn.

De taxi zou ons om 7h00 komen ophalen. Toen we de straat op liepen stond er helemaal niet zo'n amerikaanse coole gele cab (taxi). Zouden ze ons vergeten zijn en missen we dadelijk ons vliegtuig? Blijkt dat die enorme, en dan ook enorme limousine die voor onze neus stond de taxi te zijn. Een ritje in een auto met glitters en champagne glazen, en communiceren met de chauffeur via intercom was best cool! 19 Uur later stonden we weer helemaal gebroken in Phnom Penh en was helaas de vakantie weer voorbij. En nu zijn we dus weer vollop aan het werk.

Survey en meer

2008-02-26T04:01:00.002+01:00

Even een snelle update over de afgelopen week. De tijd vliegt en wij over een aantal dagen ook en er moet nog vanalles gedaan worden.
Afgelopen maandag was het weer tijd voor een photo-ID survey, de eerste van dit jaar. Deze keer zaten we met 10 personen op de boot. In mijn ogen veel te veel maar sommige mensen denken daar anders over. Dus met als resultaat dat je elkaar alleen maar in de weg loopt en het een grote puinhoop was op de boot. Reddingsvesten, camera's, meetapparatuur, camera lenzen, tassen en 10 mensen op een boot van 5 bij 1meter. Heerlijk knus, vooral met Lipin (nieuwe Cambodjaanse staff) die oooh zo heerlijk handtastelijk is, op een Cambodjaanse manier. Cambodjanen hebben nogal de neiging om tijdens een gesprek met je hun handen op je knieen te leggen of op je schouder, aan je voet of hand friemelen en dergelijke. Als je hier niet van af weet dan weet je niet wat je overkomt. Eerlijk gezegd na 1 jaar en 2 maanden heb ik er nog steeds moeite mee om er aan te wennen. En meneertje Lipin is er zo een. Verder een erg grappig en mondig kereltje van 29 jaar. We hebben deze keer weer een mooi aantal dolfijnen gezien maar helaas geen groots spektakel zoals vorige keer. Misschien dat de anderen dat nog wel gaan meemaken aangezien ik een aantal dagen eerder van de boot ben gegaan. Ik moest vervroegd terug naar Phnom Penh omdat ik mijn allereerste pak heb laten maken. Natuurlijk moet dit gepast worden voordat Sarah en ik naar het huwelijk van mijn broer gaan. Komende zondag vliegen we namelijk naar Aruba voor een week. Dus het is nu een beetje een hectische tijd, althans voor mij. Gisteren terug gekomen van de photo-ID Survey, vandaag kleding passen, morgen weer terug naar de provincie, Kratie. Overmorgen heb ik, samen met Verne en David een gesprek met een van de belangrijste donoren van het dolfijnen-project, WWF Duitsland. Ik ben erg benieuwd waar dit gesprek over gaat. Een update daarover zal volgen. Eindelijk is er dan nu ook wat meer nieuws betreft al het materiaal dat ik nodig heb voor het project. Materiaal voor analyse is dan eindelijk gearriveerd in Phnom Penh maar zal nog even moeten wachten voordat de monstername potten er zijn. Die komen 20 april pas en zoals altijd gaat het dan nog wat dagen duren voordat het door de douane zal komen. Dus hopelijk kan ik dan eind april van start.

Bangkok

2008-02-07T10:43:00.000+01:00

Afgelopen weekend zijn we even voor een lang weekend heen en weer gehopt naar Bangkok. Naar het paleis, de gouden Buddha, Seaworld (enorme aquaria onderin een shopping mall (!)). En natuurijk naar de bioscoop! Het is in Bangkok toch een stuk chiquer dan in Phnom Penh, nou ja, sommige gedeeltes dan... en dat is toch ook wel eens leuk!

Ook mijn workshop is inmiddels succesvol afgelopen, volgens mij is die echt heel nuttig geweest voor mijn collega's. En dat geeft natuurlijk wel een tevreden gevoel! Dus nu weer over aan de orde van de dag, achter de computer...;-)

Brother Number 2

2008-02-05T03:26:00.000+01:00

Gisteren was een belangrijke dag voor gerechtigheid en verzoening in Cambodja. Het was de eerste keer dat Nuon Chea voor het Rode Khmer tribunaal verscheen. Nuon Chea, die ook wel ‘broer nummer 2’, of de rechterhand van Pol Pot wordt genoemd, wordt gezien als de hoogste, nog levende leider van het Rode Khmer regime.

Honderden Cambodjanen waren naar het tribunaal-gebouw net buiten de hoofdstad Phnom Penh gekomen. Zij kwamen om met eigen ogen het gezicht te zien van één van de leiders van het regime waarbij in de jaren ’70 naar schatting 3 miljoen mensen zijn opgekomen. Ook kwamen ze voor een antwoord op de vraag waar de meeste slachtoffers van het Rode Khmer regime mee rondlopen: ‘Waarom zijn er tijdens het regime zoveel mensen vermoord?’.

Op deze vraag hebben de Cambodjanen gisteren geen antwoord gekregen. Het proces werd vooral gedomineerd door de Nederlandse advocaat Victor Koppe, één van de twee advocaten die de verdediging van de inmiddels 81-jarige Nuon Chea op zich neemt. Het was hem niet toegestaan om tijdens het proces te spreken, wegens problemen met zijn registratie om te mogen werken als advocaat in Cambodja.

De verdediging van Nuon Chea argumenteerde voor vrijlating in afwachting van zijn proces. Nuon Chea stelde dat hij volgens de regels van de rechtbank recht heeft op twee advocaten en dat hij zichzelf op deze manier niet goed kan verdedigen. De hoorzitting werd uiteindelijk uitgesteld. Voor veel Cambodjanen, die tijdens het Pol Pot regime alle rechten zijn ontzegd, was dit niet wat ze wilden horen.

De zoektocht naar gerechtigheid en het verwerken van het verleden heeft in Cambodja lang op zich laten wachten. Het tribunaal brengt nu een stukje gerechtigheid naar de, nog levende, meest verantwoordelijken voor het regime en haar wandaden.

Maar misschien belangrijker nog is de bewustwording en discussie die het tribunaal op gang brengt over wat er tijdens het Rode Khmer regime is gebeurd. Een eenduidige officiële geschiedkundige beschrijving van deze periode bestaat in Cambodja niet. De periode wordt ook niet behandeld in het Cambodjaanse onderwijs, waardoor onbegrip, en zelfs ontkenning is ontstaan onder de Cambodjaanse jeugd.

Naar aanleiding van het tribunaal zijn meer Cambodjanen gaan praten over wat hen tijdens de Rode Khmer periode is overkomen , iets wat velen eerder nog nooit hebben gedaan – uit angst voor wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Slachtoffers en daders delen hun ervaringen met elkaar en met de generatie van hun kinderen en kleinkinderen. En dit is een voorzichtige maar belangrijke stap naar daadwerkelijke verzoening, begrip en vrede in Cambodja.

Voor meer informatie over het tribunaal: www.eccc.gov.kh, www.krtrial.info

Door: Sarah Dobbe

Verbod op Darfur rally in Phnom Penh

2008-01-21T05:48:00.000+01:00

Behalve Angelina Jolie bezoeken internationale beroemdheden Cambodja eigenlijk zelden. Maar zondag kwam Mia Farrow, toch niet de minste in faam, naar Phnom Penh om aandacht te vragen voor de situatie in Darfur. Maar er wachtte haar geen warm onthaal - de politie in Phnom Penh had bevel gekregen de rally te stoppen. En de overheid had aangekondigd dat buitenlanders die deelnamen aan de organisatie ervan gevaar zouden lopen het land uit gezet te worden.

Voor sympatisanten zat er dan ook weinig anders op dan te kijken naar een rij politie en de leegte achter hen. Alle straten rondom het Toul Sleng genocide museum, waar de rally plaats had moeten vinden, waren hermetisch afgezet. Ook Mia kwam er niet door.

De rally maakte deel uit van de internationale Dream for Darfur tour, waarbij een symbolische 'Olympische' fakkel is aangestoken bij de grens van Darfur, Rwanda, Armenie, Duitsland en Bosnia-Herzegovina. De tour zal eindigen tijdens de Olympische spelen in Bejing in Augustus van dit jaar, en roept China op haar economische invloed in Soedan te gebruiken om het vechten te stoppen. Cambodja was de laatste stop in de tour, die tot zondag zonder problemen verlopen is.

Het boodschap van de Cambodjaanse overheid, dat sterke economische banden heeft met China: Darfur heeft niets met Cambodja te maken, en de ceremonie wordt tegengehouden omdat het een politieke agenda tegen China heeft.

Informatie minister en overheids-woordvoerder Khieu Kanharith zegt in de Cambodjaanse krant The Cambodian Daily dat de organisatoren maar naar China moeten gaan met deze ceremonie. Municipal Deputy Governor Pa Socheatvong zegt in dezelfde krant dat de overheid slechts duidelijk wil maken dat Cambodja niet als een forum voor buitenlandse politiek gebruikt kan worden.

Het verbod op deze rally roept vragen op over de staat van de vrijheid van meningsuiting in Cambodja. Thun Saray van de Cambodjaanse mensenrechten organisatie Adhoc zegt in The Cambodia Daily dat er weinig hoop is voor gewone boeren op het platteland om op te komen voor hun rechten, als zelfs bekende internationale groeperingen wordt verboden vreedzaam te demonstreren in Cambodja.

Onder de mensen die naar de rally waren gekomen en voor de blokkade stonden te wachten heerste zowel een verontwaardigde als een opgetogen sfeer. Immers, zonder dit verbod had dit initiatief nooit zoveel internationale publiciteit gekregen.

Terug (mét foto's)

2008-01-16T08:20:00.000+01:00

klik op de foto voor meer foto's

Jaaa, ze zijn er! De foto’s van onze vakantie in Nederland! Scroll er gerust even doorheen en kijk of je iemand herkent ;-)

De eerste week van het nieuwe jaar hebben we doorgebracht met Geert en Merijn – door (GROTE) spinnenwebben lopen, gekke diertjes oppakken en besnuffelen, Cambodjaanse dansjes doen en biertjes drinken. Toen zij doorgingen naar Angkor Wat heb ik een paar duiken gemaakt in Sihanoukville, heerlijk twee dagen op de boot ontspannen!

Inmiddels hebben we onze draai weer een beetje gevonden (dat valt nog niet mee zo’n jetlag!), en zijn we weer hard aan het werk. Bart heeft net zijn werk afgerond bij Fisheries en gaat nu volop aan de slag met het dolfijn-fluisteren, mét de nieuwe onderzoekspullen Ikzelf ben midden in de rapportages gevallen; het begin van het nieuwe jaar betekent ook een jaar afsluiten... Dus hard aan de slag met de jaarlijkse student survey en de jaarrapportage.

Ook ben ik bezig een workshop te organiseren voor mijn collega’s naar onderzoeksmethoden en informatie analyse. Je zou maar een trainer zijn, die na elke training informatie moet verzamelen over het resultaat van die training, die informatie moet analyseren en opschrijven... en dan niet goed weten hoe dat moet... Gelukkig krijg ik wat hulp van Dorie, een andere ICCO uitgezondene, bij het geven van deze workshop, dat wordt leuk dus! We’ll keep you posted!

Het nieuwe jaar

2008-01-10T03:33:00.000+01:00

Lieve allemaal,

Allereerst een heel gelukkig nieuwjaar! Ik hoop dat jullie het allemaal spetterend en geweldig hebben gevierd! Op ons tropische eilandje waar we direct na aankomst in Cambodja naar toe vertrokken waren zeker ook een vuurpijl of vijf, maar het is sowieso moeilijk om een nieuwjaarssfeer te creeeren in zo'n tropische omgeving... om 12 uur zijn we wel even de zee in gegaan, en hebben we gezwommen met de lichtgevende algjes, da's ook een soort vuurwerk, toch?

Na een lange vlucht, en wat gedoe bij de douane vanwege de dolfijn-spullen van Bart, zijn we, mét al onze spulletjes, veilig weer aangekomen in Phnom Penh! Ons verblijf in Nederland was hectisch (10 dagen is natuurlijk véél te kort gebleken om iedereen te zien die je wilt zien, en ook nog met genoeg tijd en rust om helemaal bij te kletsen), maar het was geweldig om toch zoveel van onze vrienden en familie weer even te zien! Fijn en bedankt dat zoveel mensen zoveel tijd en moeite hadden genomen om ons even te zien!

En natuurlijk hebben we helaas ook een heleboel mensen niet gezien en gesproken... dat is natuurlijk wel erg jammer, maar dat kon voor dit flits bezoekje even niet anders... Ik hoop dat we veel blijven mailen en Skypen en bellen en telepatische berichten sturen, zodat we toch op de hoogte blijven over elkaars doen en laten!

En voor nu: weer aan het werk! Een heel fijn begin van het nieuwe jaar!

Liefs, Bart en Sarah

Intermezzo

2007-12-15T15:07:00.000+01:00

Jaah, lekker naar huis vliegen, na een jaar weg te zijn geweest! Oh nee!! Zeven uur wachten bij overstappen op Kuala Lumpur!

Wachten op een vliegveld is één van de saaiste dingen die je kan overkomen tijdens lange reizen, zéker als je al eens eerder uren op datzelfde vliegveld hebt rondgehangen. Even slenteren door de Body Shop... ja, dat hoef ik niet, dat hebben ze thuis ook wel... die souvenirtjes-winkel, is daar nog wat te halen? Oh nee, dat sjaaltje heb ik inmiddeld overal al zien hangen... Toch maar zo’n reuze reep chocola kopen? Nee, dan moet je daar weer mee sjouwen. ‘Psscht’... wat, huh...? Bespoten met parfum... Ik wil ergens even hangen... Auw, die plastic stoeltjes zijn zo hard... en wat gemeen, hebben ze die leuningen zo gemaakt dat je niet kunt gaan liggen op die stoeltjes...

Kon ik maar in zo’n frequent flyer lounge. Die zien er altijd zo mysterieus comfortabel uit van buiten - zeker vanaf zo’n hard plastic vliegveld stoeltje. Helaas is die droom nog ver weg; met mijn beginners frequent flyer kaartje word me geen blik waardig gegund, en ik durf maar zwakjes en ongeloofwaardig met mijn kaartje te wapperen.

Maar gelukkig was daar de mysterieuze lounge op KL airport. Daar hoef je niet eerst iets voor te verdienen. Daar kan je gewoon je weg naar binnen kópen! Eten en drinken, een schouder massage, Internet, en zachte bankjes. Dan heb je tenminste nog eens zin om een stukje voor de blog te schrijven op de terugweg naar NL! En dan kunnen we weer fris en fruitig 10 uur in vliegtuig naar Nederland... en we denken even niet aan de 30 graden temperatuurverschil... snel, nog een stukje meloen, en we gaan ervoor!

Nederland!

2007-12-12T05:06:00.000+01:00

Bart en Sarah komen even terug naar Nederland, tussen de 16e en de 29e december! Kerst in de kou, en nieuwjaar op tropisch eiland...

Bon Oum Toeh

2007-11-28T08:03:00.000+01:00

The water festival had background for so long time. The water festival ceremony is the army training to do attest of the army for preparing to do a battle. In the history, Khmer King always does the battle with enemies by sailing. So he prepares this water festival ceremony every year to choose Champion of sailing battle, as in Bayon Temple, Batteay Chhmar in the Preah Bat Jayvarman VII. lees meer

Ook dit jaar werd Bon Oum Toeh (waterfestival, alhoewel het letterlijk ceremonie van de boten betekent) grandioos gevierd door de Cambodjanen. Een van de locale kranten, the Cambodian Daily, vermeldde dat er zo’n 3.000.000 toeschouwers verwacht zouden worden. Dat is nog eens een festival en natuurlijk wel een must is om zoiets eens meegemaakt te hebben. Afgelopen vrijdag zijn we dan ook naar de riverside gegaan. Vierhonderd en something boten uit verschillende provincies en andere Aziatische landen op dit kleine stukje rivier. Sommige boten met zelfs meer dan 50 roeiers aan boord, die dan strijden om de snelste tijd neer te zetten over een bepaald traject. Roeiers met allemaal verschillende kleurrijke kleding aan, gesminckte gezichten, en een aanvoerder voor op de boot die de roeiers moet aanmoedigen. Briljant om deze aanvoerders te zien zwaaien met de roeispaan en deze dan in een ritme op de boot te tikken om nog maar niet te spreken over de kledij die sommigen aan hadden. Prachtig spektakel en buitengewoon prachtig om dit te kunnen aanschouwen vanaf een drijvende lounge-bar.
Wederom was er dit jaar weer een team van buitenlanders (VSO vrijwilligers) die meededen aan de wedstrijd. Een speciaal moment voor alle Cambodjaanse toeschouwers en zij hebben zich kostelijk vermaakt bij deze boot. Ik denk dat menig Cambodjaan een traan over de wang heeft laten rollen van verbazing en lol. De boot met Barran (buitenlanders) verloor zowieso de race maar werd nog eens door 4 andere boten, teams die later dan hen vertrokken, ingehaald. White men can’t jump, maar roeien kunnen ze blijkbaar ook niet zo goed. ;) Maar zeker wel durf en een briljante actie om deeltenemen.
Een dag waterfestival was voor ons wel voldoende dus zijn we, zoals Barran gebruikelijk doen tijdens dit soort festivals en extra vrije dagen, naar de provincie gegaan.

Meer interesse?

2007-11-13T04:06:00.000+01:00

Voor de geinteresseerden hebben we enkele links naar interessante documenten op de blog gezet. Deze kun je vinden in de rechter kantlijn van onze weblog. Weer eens wat anders dan alleen onze werkzaamheden en avonturen. Veel lees plezier en kijk daar wat vaker voor updates.

13 dagen water

2007-11-11T08:27:00.000+01:00

Heerlijke knuffelen
Afgelopen vrijdag ben ik weer terug gekomen in het stoffige Phnom Penh van een prachtige 13 dagen veldwerk. In een sneltreinvaart van Zuid-west Cambodja, Sihanoukville afgereisd naar Kratie (centraal Cambodja). Bij de Department of Fisheries werk ik aan een project waarbij ik samen met de Chief Deputy de conditie van het koraalrif in kaart breng door het uitvoeren van een Reefcheck. Voor leken ook wel vrij vertaald als vissen tellen. Hiervoor ben ik gewapend met onderwatercamera te water gegaan en zijn er notities gemaakt omtrent de condities van het aanwezige koraal. Het zag er helaas wat triest uit door de visserrij die daar in het verleden op grote schaal is uitgevoerd. Erg jammer en hopelijk dat er op korte termijn door WWF en Fisheries projecten van start zullen gaan welke zich focussen op marine habitat conservation.
Na 4 dagen moest ik naar Kratie voor een photo-ID survey voor de Irrawaddy dolfijnen. Deze keer moest er niet alleen gewerkt worden maar ook geacteerd. Gedurende de eerste 2 dagen werd er een documentaire gemaakt over ons werk en inzet om de ondergang van de Irrawaddy dolfijn tegen te gaan. Dus ik kom nog in een Australische documentaire en wie weet word ik nog beroemd. Of niet!
De survey was deze keer wel erg vermoeiend, vooral omdat we in eerste instantie weinig dolfijnen hadden gespot en toch het protocol moeten volgen en uren het water moeten afscannen. Het weer viel zwaar tegen wat er voor zorgt dat het zicht over het water ook erg slecht is. Later klaarde het wel wat op en in pool 7 werden we wederom beloond met een heus spektakel. In 10 jaar ervaring met dit team had onze boot-bestuurder zo'n spektakel nog nooit meegemaakt. Helaas hiervan geen filmmateriaal voor de documentaire maar heb ik wel een aantal leuke foto's.
Tevens is er nu dan geld beschikbaar gekomen voor mijn onderzoek en kan ik dan begin komend jaar van start gaan met het toxicologisch onderdeel van het dolfijnenproject. Wie weet slaan we er nog een aantal publicaties uit samen met Verne en David (de Aussies).

Toch hebben ze wat weg van een muppet
en nog een keer lachen naar het vogeltje

REAM NATIONAL PARK - Reefcheck
the beauty and the beast

Rode Khmer Tribunaal

2007-10-18T12:39:00.000+02:00

In de vroege ochtend in het tropisch groene Noorden van Cambodja komen ongeveer 30 jongeren op hun brommertjes aan bij een leegstaand huis. Het huis doet vandaag dienst als workshop ruimte. De jongeren zijn gekomen om meer te leren over het Rode Khmer regime dat 28 jaar geleden ten einde is gekomen, en waarin naar schatting zo’n 2,5 miljoen Cambodjanen zijn omgekomen. Pol Pot, de voorman van de Rode Khmer, is inmiddels overleden, en een proces van verzoening of gerechtigheid is er eigenlijk nooit geweest. Daar lijkt nu verandering in te komen, met de komst van het Rode Khmer oorlogstribunaal.

Onder de meerderheid van de, voornamelijk rurale, bevolking van Cambodja bestaat nog steeds weinig duidelijkheid over de Rode Khmer periode. Op Cambodjaanse scholen wordt hierover geen onderwijs gegeven, omdat het nog steeds door velen gezien wordt als een politiek gevoelig onderwerp. En Cambodjanen houden zich het liefst zo ver mogelijk van politiek. De informatie die de meeste mensen hebben over deze zwarte jaren uit de Cambodjaanse geschiedenis komt dan ook voornamelijk voort uit individuele ervaringen, verhalen en interpretaties. Dit heeft ertoe geleid dat een groot aantal van de jongeren in Cambodja in ontkenning zijn over wat er tijdens deze periode is gebeurd; de verhalen zijn simpelweg te gruwelijk en te ongestructureerd om te kunnen geloven dat ze waar zijn...

Er zijn ook nog veel voormalige Rode Khmer die er nog steeds van overtuigd zijn dat de waarheid is verdraaid, wat verklaart waarom de Rode Khmer nadat ze waren verdreven in 1979 nog 13 jaar lang actief guerilla konden voeren vanuit de jungle en het platteland. Sommige kinderen van voormalig Rode Khmer leden verdedigen de daden van hun ouders, en er wordt gretig gebruik gemaakt van complot-theorieen, het liefst met Vietnamezen.

Dat een proces van verzoening lang op zich heeft laten wachten is duidelijk. De verwachtingen zijn hoogespannen van de rol die het tribunaal hierin zou kunnen spelen. Het Tribunaal, of ‘kort’weg de Extraordinary Chambers in the Court of Cambodia, is pas recentelijk op gang gekomen - aangezien sommige voormalig Rode Khmer leden nu belangrijke posities bekleden in de politiek en de overheid, lag het oprichten van een tribunaal altijd wat gevoelig.

Op dit moment is duidelijk dat er vijf verdachten zijn die zullen worden aangeklaagd. Daarvan zijn twee namen bekendgemaakt aan het publiek: Duch, de voormalig leider van de beruchte S-21 gevangenis in Phnom Penh zat al sinds 1999 in de gevangenis, zonder proces overigens. Ook Nuon Chea, ook wel bekend als ‘Brother Number 2’, of Pol Pot’s rechterhand, is recentelijk gearresteerd.

Het is moeilijk te begrijpen dat deze, nu dunne, oude en krakkemikkige mannen zich schuldig hebben gemaakt aan deze wandaden. Maar er is genoeg bewijs: in de gevangenis die Duch heeft geleid, nu het huidige genocide museum, hangen de duizenden portretten die hij heeft laten maken van alle gevangenen op moment van binnenkomst. Dat heeft een indrukwekkende erfenis opgeleverd van duizenden foto’s van mannen en vrouwen, soms met kind op schoot, soms glimlachend, soms paniekerig. Het besef dat slechts vijf van deze mensen de gevangenis hebben overleefd is overweldigend. Het prikkeldraad dat nu nog te zien is op de muren van het gebouw, moest voorkomen dat de gevangenen zich uit wanhoop uit het gebouw naar beneden stortten. De tot martelwerktuigen omgevormde sportapparaten van de voormalige school staan nog steeds op de plek waar ze het laatst zijn gebruikt.

Het tribunaal, afhankelijk van financiering, heeft drie jaar om de waarheid te achterhalen, waarvan er nu al bijna één voorbij is. Het tribunaal bestaat uit een internationaal en een Cambodjaans deel, en het ziet er op dit moment naar uit dat alleen het internationale deel op meer financiering kan rekenen. Een recent corruptie schandaal, met betrekking tot de selectie en beloning van het Cambodjaanse personeel, heeft ervoor gezorgd, naast wat andere schandalen, dat veel international donoren alleen nog geld in het internationale potje willen doen. Het Cambodjaanse gedeelte is nu voor een groor deel afhankelijk van financiering door de Cambodjaanse overheid, die nog steeds niet het toegezegde geld voor de eerste drie jaren beschikbaar heeft gemaakt. De komende tijd zullen de medewerkers van het tribunaal hard moeten werken om het vertrouwen terug te winnen.

Voor meer informatie kijk op www.eccc.gov.kh.

P'chum Ben

2007-10-12T11:35:00.000+02:00

Cambodjanen hebben grote families – Ze krijgen niet alleen vaak veel kinderen, en hebben dus veel broertjes, zusjes, kleinkinderen, (achter-)neefjes, en nichtjes, maar de families zijn ook hecht ver voorbij het punt dat wij Nederlanders onze familieleden zelfs nog maar kennen. Tenminste, ik ken mijn achter-achter-neefjes en nichtjes toch echt niet zo heel goed...

En het houdt niet op bij de levenden, ook aan de doden wordt gedacht – in het bijzonder tijdens P’chum Ben, de dag van de voorouders. P’chum Ben was afgelopen donderdag, en dat betekende dat heel Phnom Penh eropuit trok, naar de provincies van hun (voor-)ouders. Ze lieten een verlaten, en bijna spookachtige stad achter – de straten waren leeg, en de winkels en restaurantjes waren dicht.

Omdat wij natuurlijk geen familie hebben in de provincie, waren we uitgenodigd om met Sreipol, onze Khmer lerares, mee te gaan naar haar familie in Kampong Speu. Zo kwam het dus dat we op de Vespa zijn gestapt, en na een paar uur hobbelen (en hopen dat onze scooter het niet zou begeven) zaten we tussen de rijstvelden. Sreipols ouders wonen in een typisch houten Khmerhuis op palen, op hetzelfde erf als twee van Sreipols acht broers en zusjes, inclusief gezin. Onder, en rondom het huis worden de koeien, kippen en varkens gehouden. Achter het huis liggen de felgroene rijstvelden, inclusief een paar mooie grote mango bomen.

Rondhangen met de familie
Twee dagen hebben we kunnen zien hoe de familie rijsttaartjes kneedden, het eten klaarmaakten, de dieren verzorgden, vuurwerk afstaken (erg hard-knallende rotjes, die wij ze notabene zelf hadden gegeven), een beetje rondhingen en speelden. De dagen beginnen vroeg op het platteland (om 3 uur s’nachts naar de pagoda), maar vooruit - je ligt dan ook weer om zeven uur in bed. Zonder electriciteit lukt dat ook wel, je ziet geen hand voor ogen.

Baden tussen de lotussenl
Tijdens (en de dagen vóór) P’chum Ben mogen de monniken niet om eten bedelen, zoals ze dat normaal elke ochtend doen. Dus iedereen brengt eten naar de pagoda, voor de monniken én voor de voorouders. Ook werden de ouderen en de kinderen volgestopt met geld en cadeautjes. De kleine blokfluitjes die we op de gok hadden meegenomen waren een groot succes, en maakte dat het geknal van het vuurwerk, geblaf van de honden, gegil van de kinderen, gekraai van de hanen, en geknor van de varkens nu werd afgewisseld met continu gefluit... Na twee dagen sprongen we weer op de brommer terug naar Phnom Penh, overladen met kilo’s rijst en rijsttaartjes die ons van alle kanten nog even werd toegestopt. We gingen terug met de buik vol rijst (inclusief varkensvel, en kippestrotjes), en met het hoofd vol met de gastvrijheid van deze lieve familie...

In de pagoda

Goed uitkijken!

2007-10-07T10:01:00.000+02:00

Het blijft een avontuur, de weg oversteken in Phnom Penh. Mensen met wat reiservaring in Azie zeggen dat het niets voorstelt – Jakarta, Manila, Ho Chi Minh – het is allemaal erger dan hier. Maar toch, brommers, héél veel brommers, met het verkeer mee, tegen het verkeer in... Vier mensen op een brommer, babietje voorop. Dikke auto’s die draaien en midden op de weg gaan stilstaan. Moto-dop (taxi) drivers die van links naar rechts zwieren op zoek naar klanten. Kippen, fietsen, matrassen, varkens, kroppen sla, manden opgestapeld op motos, tricycles en vrachtwagens; tot drie keer zo hoog als de bestuurder – maakt niet uit joh!

En dan de mensen die zeggen ‘dat er toch zo weinig ongelukken gebeuren, want iedereen is er toch aan gewend’... Tja... zoals te verwachten valt gebeuren er natuurlijk wél veel ongelukken. Volgens de National Road Safety Committee gaan er elke dag drie mensen dood in het verkeer in Cambodja. Zo’n maand geleden twee jongens, teveel gedronken, verongelukt op zo’n vijftig meter van ons huis. En twee weken geleden moest Bart een ambulance bellen voor een ongeluk op dezelfde plek. En al rondfietsend/brommerend, zie je het om je heen misgaan...

Maar niet gevreesd - Cambodia heeft sinds September dit jaar een nieuwe verkeerswet! De verwachtingen zijn hooggespannen – zou het wat uitmaken? Ik heb geprobeerd de wet te downloaden, en kwam erachter dat er verschillende versies op het Internet rond circuleren, die in grote lijnen hetzelfde zijn. Mijn favoriete versie begint met: ‘All vehicles múst have a driver!’. Heb ik wat gemist? Naast de gewone regels – rechterkant rijden, niet door rood, rijbewijs verplicht (mijn collega’s wisten niet eens dat zoiets bestond) – ook hele stukken over de regels rondom bushaltes (bushaltes...??!), en het oversteken van de trainrails (er rijdt in het hele land geloof ik één trein, afgezien van een bamboe-toeristen treintje in Battambang).

Het probleem zit hem natuurlijk niet in de inhoud van de wet, maar in de naleving ervan. Naar horen zeggen (gelukkig nog nooit zelf aangehouden!): De verkeerspolitie is behoorlijk corrupt, en stopt alleen mensen waar ze geld bij kunnen lospeuteren. Als je een boete krijgt, hoort daar een officieel bonnetje bij, maar het lijkt praktisch onmogelijk om er een te krijgen. De meeste mensen zijn dan ook bang dat het enige effect van deze wet is dat de politie meer mogelijkheden heeft hun zakken te vullen.

Maar er is ook hoop: Bij een stoplicht op een van de drukste wegen in Phnom Penh staan een jongen en een meisje met een mos-groen scouting pakje aan, rood vlaggetje in de hand, en zij manen het verkeer te stoppen vóór de gele streep. Eén gebaart een auto-bestuurder de gordel om te doen. Van verbazing volgt iedereen de aanwijzingen keurig op. De toekomst zit hem toch in de jongeren!

Sarah, Angkor en 250 jongeren

2007-10-04T12:43:00.000+02:00

Als je in Cambodja bent, is het bezoeken van de tempels van Angkor een vereiste – ze staan op de Cambodjaande vlag, en het complex is een grote, zo niet de enige bron van nationale trots. Een herinnering aan vervlogen tijden waarin de Khmer vooruit liepen op de rest van de regio, en misschien wel op de wereld, op cultureel, politiek en logistiek (i.e. irrigatie, bouwkunde etc.) vlak. Het feit dat wij er na negen maanden in Cambodja nog steeds niet waren geweest, wekte dan ook grote verbazing bij de meeste mensen... Maar vorige week was het dan zover: met 250 Cambodjaanse jongeren heb ik de steile trappen van Angkor Wat beklommen, en hónderden foto’s gemaakt – iedereen even op de foto voor de tempel; één foto alleen, en één foto met Sarah....

We waren met z’n allen in Siem Reap voor de jaarlijkse Peace Conference georganiseerd door Youth for Peace. Op 2 kilometer van Angkor Wat sliepen we in een groot schoolgebouw, op een houten plank, onder een dun dekentje, en 3.000 enorme en monsterlijke muggen per persoon. En toen kwam ik erachter... ik word oud... de tweede dag waren mijn ogen zo opgezwollen van gebrek aan slaap dat ik maar een zonnebril heb opgehouden...

De conferentie bestond uit speeches over allerlei sociale onderwerpen, afgewisseld met workshops over het schrijven van community newspapers, waarmee de jongeren werden gestimuleerd om hun eigen krantjes te maken, of artikelen aan te leveren voor bestaande kranten om informatie te verspreiden over problemen en oplossingen in hun eigen gemeenschappen. Ook was er een workshop over het maken van radio-programma’s (community radio), waarbij de jongeren leerden om bijvoorbeeld hoorspelen over sociale onderwerpen te maken en aan te leveren aan lokale radio-stations. Jullie kennen het vast nog wel – met geluidseffecten als krakende deuren, klakkende hakken, en waaiende wind... waar tussendoor onderwerpen als huiselijk geweld, drugs, of onderwijs aan de orde worden gesteld. Geinig!

Ook was daar Amanda om een art-workshop te doen met de jongeren – eindelijk eens iets anders: het afbeelden van de geeikte vredes/conflict symbolen waren taboe, zoals witte duiven, pistolen, regenbogen, Angok Wat en de Cambodjaanse vlag... meer over haar geweldige project op: www.peace-art-cambodia.blogspot.com.

Tijdens de conferentie hield ik me, met twee andere collega’s bezig met het publiceren van het dagelijkse conferentie-krantje, wat tegen een klein bedragje werd verkocht aan de jongeren. Vooral foto’s van in slaap gevallen vriendjes en vriendinnetjes waren een succes! Het betalen voor het krantje was niet zo’n succes, maar ach, dan maar gratis... Ook moest ik constant op mijn hoede zijn – als er een spreker uitvalt wil die nog wel eens onverwachts vervangen worden door mij, of als er een prijsje of een certificaat uitgereikt moet worden – dan hoor ik ineens mijn naam, een paar uitnodigende gebaren, en word ik het podium opgeduwd ...wat? ... wie heeft er gewonnen? En waarvoor dan...? Lachen voor de camera!

Iedereen vind het erg leuk, zo’n blanke dame als ik in hun midden, maar ook wel een beetje engig... Om naast mij (en/of Amanda) te gaan zitten vergt blijkbaar toch wel wat moed, en vaak werd er vooral veel gegiecheld. Al met al was ik na vijf dagen niet slapen, dansen, speechen, en proberen Khmer te verstaan tevreden, maar ook behoorlijk uitgeput...

Nederlands nieuws

2007-08-21T08:55:00.000+02:00

Het is weer komkommertijd in Nederland of hoe verklaar je het onderstaande. Dit zelfde geldt natuurlijk voor the Cambodian Daily waarin gisteren onderstaande bericht stond.

Dutch Diver Is Catch of the Day
REUTERS
AMSTERDAM - Netherlands - A Dutch scuba diver became the surprise catch of the day for a 13-year-old boy fishing in the Netherlands when his hook got caught in the man's lip.
"I heard a sound on my head and immediately I felt a jerk on my lip," Wim van Huffelen, who had been swimming off the coast of the Netherlands in the North Sea, was quoted as saying by Dutch newspaper De Telegraaf.
The daily ran a picture of van Huffelen with the distraught young fisherman's hook embedded in his lower lip.
The diver had been swimming close to the shore near the southern Dutch town of Zierikzee. A doctor was called to the scene and managed to free van Huffelen from the hook.

National Youth Gathering Day

2007-08-13T10:30:00.000+02:00

Op het moment van het schrijven van dit stukje zitten we in een tropische tuin, omringd door hoge groene bomen, palmen en bananen, een twiedelend vogeltje boven ons hoofd, en een ananas sapje… Het is vandaag International Youth Day, en dat is afgelopen donderdag en vrijdag door Youth for Peace gevierd tijdens de National Youth Gathering Day.

Op donderdag-ochtend (half zes…) ben ik met zo’n 30 collega’s en jongeren-vrijwilligers in twee busjes vertrokken richting de provincie Kampong Chhnang. Het ‘event-seizoen’ is aangebroken, met conferenties, en andere dagen waarbij van alles leuks gebeurt, dus ik ben helemaal in mijn nopjes! Er waren op de tweede dag zo’n duizend jongeren, die vijf verschillende kleuren T-shirts aanhadden (als symbool voor de diversiteit van mensen op de wereld), dus dat was wel een erg mooi plaatje. Er werden een aantal workshops gegeven door YFP studenten; geweldig om te zien hoe goed die dat doen, en om dus ook te zien dat de YFP formule echt werkt.

Als adviseur op oa fondsenwerving wilde ik YFP laten nadenken over hoe ze deze events zouden kunnen gebruiken om fondsen te werven. Hoewel dit door sommigen met wat reserve werd ontvangen, hebben we tijdens een workshopje een aantal ideeën uitgewerkt over wat we tijdens de National Youth Gathering Day zouden kunnen doen.

Schmincken voor de rollenspellen

Wij chijn...hik..er heeelemaal schklaar voor...hik

De ruzie
Het resultaat was een rollenspel en ‘gek doen en rondlopen met een donation-box’. Helemaal geweldig - ze hadden een super stuk geschreven over alle problemen waar jongeren mee te maken krijgen. Het begon met een dronken vader en een gokverslaafde moeder, een gefrustreerde zoon, die zich onder druk van zijn vrienden onderdompelt in drank, drugs en prostitutie… afgewisseld door twee jongeren die zich hadden verkleed als een SOA en het AIDS-virus, die met elkaar bespraken hoe ze de dronken zoon te grazen zouden nemen als ze geen condoom zouden gebruiken… een verkeersongeluk, een gevecht en een arrestatie… en een gesprek met een YFP student die zegt dat het allemaal ook anders kan. Die donatie-boxes werden daarna door het publiek goed ontvangen, en de fondsenwervings ideeën komen nu van alle kanten!

laatste brommerrit samen met Evelien

Rivier Dolfijnen

2007-08-08T06:35:00.000+02:00

Het zat er aan te komen en nu is het dan 'blijkbaar' zover - een ondersoort van de rivier dolfijnen is dan nu bestempeld als "EXTINCT". Het laatste nieuws is dat de Baijis, Yangtze rivier dolfijn in China niet meer door wetenschappers is waargenomen tijdens een 6-weekse survey. Volgens de officiele richtlijnen moet een soort 50 jaar niet meer waargenomen zijn voordat deze daadwerkelijk uitgestorven genoemd mag worden maar dit is wel een duidelijk signaal voor de resterende landen waar andere soorten rivier dolfijnen hun habitat hebben.

Er mag nu dus extra hard aan de bel getrokken worden door de overheid instanties van India, Pakistan, Bangladesh en Cambodja. Ondanks de bedreiging gaat men toch vrolijk door met het plannen van industrie. Bijvoorbeeld hier in Cambodja, waar men een $@*% dam gaat bouwen exact op de locatie waar zich dolfijnen bevinden. Deze dam zal dus voorkomen dat dolfijnen nog kunnen migreren waardoor 2 dolfijn-pools worden afgesloten van de andere 7. Regelrechte ramp voor deze soort. Hopelijk kunnen WWF en andere instanties in Cambodja en eventueel buitenland hier nog een stokje voor steken aangezien er tijdens een laatste survey in april nog maar een kleine 70 dolfijnen waargenomen zijn.

meer nieuws omtrent de Yangtze rivier dolfijn? KLIK HIER

Groeiende Organisatie

2007-07-19T04:30:00.000+02:00

Kijk ook eens op de vernieuwde website van Youth for Peace (www.yfpcambodia.org), om een indruk te krijgen van de projecten waar ik mee bezig ben! Vergeet niet even naar de staff te kijken (en even te blijven hangen met je muis op de foto's...), en vergeet ook het gedeelte Get Involved niet, mocht je nog iemand weten die een stageplek zoekt, of mocht je geld over hebben ;-)

Gisteren hebben we gehoord dat we misschien een nieuw kantoor hebben gevonden, dus zijn we collectief enthousiast naar buiten gestoven om te gaan kijken. Het huidige kantoor puilt uit, is warm en lawaaierig, (maar ook gezéllig druk!) en dat is vooral lastig als er workshops worden gegeven... Even duimen dus!

Cambodia's Las Vegas....

2007-07-19T04:05:00.001+02:00

....in traditionele Khmer style

Vespa Tour

2007-07-04T10:16:00.000+02:00

Afgelopen zondag de eerste Vespa tour gemaakt. Samen met de Aussi vrienden zijn we met 4 Vespas naar Phnom Ta Mao Zoo in Takeo gereden. Al die Vespas bij elkaar vinden Cambodjanen maar al te leuk om te zien. De Vespa is weer zo'n 100km op de teller rijker. Leuk - briljante tocht!

Oldskool....1985

2007-06-25T03:23:00.001+02:00

Het is zo ver - we hebben een gemotoriseerd stalen ros gekocht. Enkele Aussi vrienden wisten ons te vertellen dat er nog een Vespa te koop stond voor een prikki. Zij rijden zelf al een tijd met deze oldtimers door Phnom Penh en zijn er zeer tevreden over. Nu kunnen we dan met 4 van deze ontzettende brommers (motoren) gaan touren. Gisteren even voorzichting gekeken of we het nog konden en dat ging goed ondanks dat ik sinds mijn 9e a 10e jaar niet meer op een brommer had gereden. Sarah reed ook perfect en zeker als trotse eigenaar van deze gouden Vespa. Heeeeeerlijk!!

We zijn er weer....

2007-06-21T05:19:00.000+02:00

...en voelen ons nog als een vis in het water
Tijd voor een update vanuit het verre oosten; we zijn niet van de aardbodem verdwenen, en beloven beterschap op vele fronten! Ondertussen veel gedaan natuurlijk!

Half mei ben ik (Bart) naar Kampot geweest, samen met de mountainbike club, voor een pittige tocht naar de top van Bokor hill. Al eerder had ik deze onbegaanbare weg kunnen verkennen tijdens een tripje naar de top achterin een pick-up truck, en toen leek het me al erg interessant om dat met de fiets te doen – nu dus waargemaakt… en dat viel nog best tegen!! Overal stenen en gaten, wat uitermate goede concentratie vergde anders lag een frontale klap op de grond op de loer. Na 3.5 uur dan eindelijk op de top, waar ik heerlijk verrast werd door een ontzettende regenbui. Fijn, zo’n natte prijs die ongeveer 3 uur duurt. Dit maakte de afdaling wel erg bruut. Vooral met een vaart van 36 km/h naar beneden toe, over de losse stenen, gaten en modder. Maar goed dat er geen getuigen waren, want dan had ik een draai om de oren gekregen. Wat een tocht!

Al die modder… tijd voor een bad. Sarah en ik zijn daarna dan ook samen met Marleen en haar vriend Erwin naar de kust gegaan voor een overnight duiktrip. Twee dagen op een boot de Golf van Thailand overgevaren, op zoek naar het gespuis onderwater. Ondanks het vele cyanide- en dynamietvissen is er gelukkig nog wel het een en ander overgebleven. De koralen hebben wel wat weg van de niet zo kleurrijke Nederlandse wateren, maar de slakken, vissen en zeesterren maken er een prachtige gekleurd feest van.

meer foto's te zien op klush-rakshots.com
Zes duiken tussen de nudibranches, pufferfishes, octopusjes en christmas tree worms … en we waren weer verfrist!

En dat had ik nodig ook, want ik ging direct door op een dolphin survey: Na een tocht van 5 uur van Sihanoukville naar Phnom Penh, 7 uur van Phnom Penh naar Kratie, en 1,5 uur van Kratie naar Sambok was ik dan eindelijk op plaatst van bestemming voor de Photo ID survey van 9 dagen op de Mekong. De volgende ochtend, na een nacht vol snurkende collega’s (zie foto) , slapen in een hangmat… en een vrachtwagen die om 4am op de klaxon vond te moeten gaan rammelen om te laten weten dat ‘ie in het dorp was gearriveerd… maar om 5h45 op gestaan voor de survey.

De Photo ID survey houdt in dat er van iedere dolfijn in de Mekong in Cambodja foto’s gemaakt worden van de rugvin; deze is als een vingerafdruk voor de mens, dus verschillend per individu. Hieraan kan iedere dolfijn herkend worden, en zo brengen we de grootte van de populatie in kaart. Met de boot zijn we de gebruikelijke route van Sambok naar de grens met Laos gevaren, en iedere centimeter omgespit/geroerd om een dolfijn te spotten. Drie uur lang in een dolphin pool ronddobberen om uiteindelijk drie dolfijnen te vinden. Je moet er wel geduld voor hebben ... Maar het geduld werd beloond: Dolfijnen die elkaar achterna zitten en uiteindelijk compleet uit het water omhoog springen. Geweldig!

foto gemaakt door CMDCP Cambodia
Normaliter zie je deze dolfijnen in groepjes van 4/5 dolfijnen. Maar nu is de periode van paren aangebroken, en zoeken ze elkaar op, waardoor we verschillende keren groepen van 12 stuks gezien hebben die zich als Razende Roelen door het water verplaatsten. Dat had ik voor geen goud willen missen! Ik heb het wel getroffen met dit werk, maar nu wordt het wel eens tijd dat er geld binnenkomt voor mijn onderzoek… maar wees niet ongerust – ik vermaak me nog steeds!

Tussendoor even Bangkok, en een filmfestivalletje over environmental conservation in Cambodja. Erg interessant om te zien wat er allemaal door de verschillende organisaties gedaan wordt op het gebied van bijvoorbeeld forest en fish conservation en anti-wildlife trading. Zo zien we dat Cambodja helaas nog verre van perfect is …

Sarah: En ik ben ook bezig hoor, met wereldvrede enzo… ;-) Ik ben vandaag naar Kampung Chhnang geweest (ja, al die namen ook) om een village dialogue van Youth for Peace bij te wonen. In deze dialoog worden jongeren en ouderen uit een bepaalde commune op het platteland bij elkaar gebracht. De ouderen vertellen over hun ervaringen tijdens de Khmer Rouge periode… de vreselijkste verhalen komen naar boven, en daarmee tranen, emoties, boosheid… want veel mensen hebben nooit meer gepraat over wat er toen is gebeurd – uit angst dat de Khmer Rouge nog ooit aan de macht zou komen, wraakgevoelens, of het willen vergeten… Dit is altijd wel spannend, want, zoals ook in de hele samenleving, Khmer Rouge, en niet-Khmer Rouge zitten door elkaar. En er zijn ook altijd mensen bij die zeggen nergens wat van gemerkt te hebben… Voor de jongeren is dit alles een hele openbaring, want thuis en op school wordt er nauwelijks gepraat over deze periode, en de verhalen die ze er wel over horen geloven ze vaak simpelweg niet eens…

Het Jaar van het Varken

2007-04-19T11:59:00.000+02:00

Het is het jaar 2550, jaar van het varken, goed voor zakendoen! Cambodjanen hebben de gewoonte om elkaar met nieuwjaar nat te gooien. Natuurlijk vooral de buitenlanders, extra leuk om die van de fiets te zien vallen na de schok van een onverwachtse emmer koud water...
Ons nieuwjaarsvoornemen was om te vluchten van deze waterzooi, en zo'n 500 km verder op te gaan zitten, in de legendarische jungle van Mondolkiri.

Wat zijn die stokjes toch aan de kant van de rode, stoffige en hobbelige weg? Ze staan ook onder waslijnen, naast scholen en naast picknick plekjes? Je weet wel, gezellig, met de hele familie en veel rondrennende en spelende kindertjes? Om de tien a twintig meter weer een stokje, soms vier bij elkaar met rood of wit geverfde top, een rood vlaggetje of een omgekeerd flesje aan een boomtak. En toen kwam het bordje: Doodshoofd – Danger! Landmines! Die Safety & Security training heeft ons wel goed geleerd om alternatieve markeringen van landmijnen te herkennen, wat het twijfelachtige voordeel heeft dat we nu wéten dat we de komende uren tussen de landmijnen rijden...

voor personen die hier gaan komen; ga niet zomaar wat wandelen en onthoudt deze markeringen

Natuurlijk weten we allemaal dat Cambodja een van de landen is waar absurd veel mijnen zijn gelegd, en waar er nu nog heel veel liggen. De vooruitgang is dat sinds enkele jaren in ieder geval de weg mijn-vrij is gemaakt, maar wat daar allemaal in de rest van het land nog ligt... ongelofelijk. 'Nu liggen er nog maar een paar, vroeger was het veel erger', zegt een collega van mij uit Kratie, terwijl hij een anekdote vertelt over een man waarvan hij de arm afgeblazen zag worden... Het is maar wat je meevallen noemt.

'Waarom worden ze niet opgeruimd dan, als je toch weet waar ze liggen?' hoor ik jullie denken. Een geld kwestie natuurlijk. Het kost veel om een mijn op te ruimen. En maar een paar centen om er een te maken. Daarom worden ze nu, vandaag de dag, nog steeds gemaakt, en worden er elke dag in de wereld meer mijnen gelegd dan opgeruimd! Gekkenwerk!

Uiteindelijk bracht de tocht van 11 uur ons dan toch veilig in Sen Monorom. Onze rustplek voor de komende dagen was Nature Lodge – een onderkomen geheel back to nature waar we heerlijk konden genieten van de krekels en ander rond vliegend en springend gespuis. De reusachtige torren en kakkerlakken, van niet minder dan 7 cm grootte, vlogen je letterlijk om de oren. Dat is wel iedere keer weer even schrikken als er zo’n kamikaze insect recht op je gezicht af komt vliegen. Je hoort ze al schreeuwen – BANZAIIII!!!

En toen... twee dagen op een olifant door de jungle! Helemaal geweldig!! Wel even opletten, een olifant houdt geen rekening met laaghangende takken. Weet je trouwens wat een olifant doet als hij (zij) het warm krijgt en er is geen water in de buurt? Ze spuugt in haar slurf, en spuit het dan over zichzelf heen... en ze houdt nog steeds geen rekening met haar lifters...alsnog een Khmer nieuwjaar douche!

's Nachts het ware avontuur; cool, mogen wij in de hangmat??? Maar ja, zo'n hangmat is niet waterdicht, en toen om 12 uur de storm kwam... kortom, de hele nacht om een vuurtje gezeten, en geluisterd naar de waterval... Een eerste kennismaking met de ware jungle... bloedzuigers!!! Een dutje op de grond hebben we dus ook maar niet gewaagd...

Na helemaal natuurmens (lees: ongewassen, stoffig en stinkend, doch gelukkig) te zijn geworden, was het avontuur op de terugweg nog niet afgelopen; kapotte bus! Na een paar uur geloofden we de beloftes niet meer dat het maar een uurtje zou gaan duren, en zijn we opgepropt de achterbank van een Cambodjaans stel er vandoor gegaan, nog net op tijd om de bus van haar wielen te zien vallen...

de cashewnoot
Het nieuwe jaar brengt vast meer nieuwe spannende dingen!

Battambang en terug

2007-04-12T05:55:00.000+02:00

Een Zal-ik Pasen gewenst allemaal!! Ik hoop dat de eieren zijn gevonden, en dat de meubelboulevard veel gratis koffie had!

Dank allen, voor de overweldigende verjaars-felicitaties! Het was een mooi verjaren, inclusief mooie roze glimmende taart, mét mijn naam erop in het Khmer, van mijn lieve collegaatjes in Battambang (day before) en de Daadwerkelijke Dag lekker uit eten geweest met een groepje Holli's en ander expat volk in een erg mooie en lekkere tapa's bar... Geen rijst op mijn verhaardag!

Mijn bezoek aan Battambang was erg leuk; ik was daar om de 'Building Good Self' workshop van Youth for Peace bij te wonen. Duurde een paar uur met z'n zevenen opgepropt in een taxi, maar dan heb je ook wat: De tweede stad van Cambodja... 6 straten en veel bomen... Ja tuurlijk, het loopt nog wel een stukkie dunbevolkt door, maar een stad...?! In ieder geval was de lucht wel lekker fris en de bladeren groen.

En dan merk je weer wat een enclave Phnom Penh is... als je daar te lang rondhangt ben je geneigd te denken dat Phnom Penh Cambodja is... maar aangezien bijna iedereen op het platteland woont, is het toch echt een soort gekke bubbel van supermarkten en expat-zwembaden...

Tijdens de workshop werden de jongeren vragen gesteld en werd gediscussieerd over begrippen als solidariteit, moraliteit en verantwoordelijkheden van jongeren. Op de vraag: waar ben je het meeste bang voor, kwamen antwoorden als 'wanneer ik examen moet doen', of 'als ik tegen een meisje moet zeggen dat ik verliefd op haar ben'... maar ook... 'toen er een bom ontplofte naast mijn huis' en 'toen ze aan het vechten waren in mijn straat'... hier was het nog tot 1995 burgeroorlog... Je ziet hier ook meer mensen die een been missen. Het dichtstbemijnde stuk van Cambodja, je kan maar beter op de paden blijven hier...!

Khmer nieuwjaar komt eraan volgende week, dus Phnom Penh loopt zo langzamerhand leeg. Iedereen gaat naar familie op het platteland. Ook wij gaan de stad uit, en daarmee hopen we de gewoonte te ontvluchten om elkaar kleddermat te gooien met water! Verfrissend, ja dat wel, maar als je op de brommer zit, en je krijgt een emmer water over je heen... dat schijnt nogal botsen geblazen! Een olifant is stabieler transport in dit soort tijden, dus die gaan we opzoeken komend weekend!!

Er is er een jarig hoera.....

2007-04-05T04:36:00.000+02:00

....hoera, dat kun je wel zien dat is Sarah.
Dat vinden wij allen zo prettig, ja, ja
en daarom zingen wij blij:
Sarah leve lang, hoe ra, hoera
Sarah leve lang, hoe ra, hoera
Sarah leve lang, hoe ra, hoera
Sarah leve lang, hoe ra!

Hartelijk Gefeliciteerd met je......28e verjaardag. XX

Afgelopen 14 dagen...

2007-04-02T04:05:00.000+02:00

...heb ik mijn verzameling uitgebreid - For the record: het zijn 34 muggenbulten verspreid over mijn lichaam.
Verder zijn we allebei nog erg druk op de zaak en dat bevalt ons erg goed. Sarah is afgelopen weken de zakelijk tour opgegaan door het bezoeken van workshops en het bijwonen van bijeenkomsten samen met de belangrijke personen van de wereldbank.

Zo komen die mooie zakelijk broeken die ze heeft laten maken voor US$ 6 erg goed van pas en is het een echte zakenvrouw. Het maken van kleding gaat hier prima. Het is wel even uitzoeken wat de beste tailor is want een ieder heeft nog wel eens zijn eigen interpretatie maar daar na gaat het soepeler. Zo kun je de stoffen voor US$ 2 per anderhalve meter kopen en afhankelijk wat je dan laat maken komt daar nog een US$ 6 boven op. Dan heb je dus een broek of bloes, die je in Nederland koopt voor 70 euro, voor maar US$ 8. Maar dit zijn niet de dingen waar ik me dagen mee bezighoud – ik blijf nog steeds een echte vent door dagen lang bij WWF te werken. Het gaat erg goed daar en mijn methodology voor veld-monstername is er doorheen; eindelijk goedgekeurd. We zijn wel weer een maand verder dus ik heb mijn planning moeten aanpassen en zal pas in September/Oktober weer op het water zitten. Dit betekent dat er nog genoeg tijd is voor het lospeuteren van geld bij enkele donoren. Verder staat er een interview met WWF omtrent de dolfijnen conservatie op National Geographic news. Ik ben benieuwd wat dit verhaal teweeg gaat brengen – vast niet veel goeds. Afgelopen vrijdag is er nog een asielzoeker bij WWF binnengebracht. Er was een schildpad genaamd Pelochelys cantorii, Asian Giant Softshell Turtle welke op lijst van bedreigde diersoorten staat, gevangen door een lokale visser. Deze is nu door de turtle conservation department van WWF opgevangen en wordt tijdelijk daar gehuisvest voor onderzoek. Deze schildpad is zo zeldzaam dat ze er nauwelijk iets van afweten. Het is een erg bijzonder dier om te zien en dat voor maar 3,5 kg dat eigenlijk kan volgroeien tot 100kg en 1,5 meter lang. Je maakt wat mee als je je inzet for a living planet. PS. er is net weer een dode volwassen dolfijn gevonden (02-04-2007 8:47) Waar blijven de donoren??!!
Zaterdag ochtend zijn we, samen met Marleen – Marine en Liz, naar Kep gereden. Kep licht aan de kust zo’n 3,5 uur van Phnom Penh vandaan (wel een taxi rit). We hadden hier een tweetal huisjes gehuurd welke prachtig op een berghelling liggen. Alles was zo aangelegd dat je ter hoogte van de boomtoppen, door al het groen, over houten bruggen naar je lodge of het restaurant kon lopen. Weer eens wat anders dan dat stoffige Phnom Penh.

Zaterdag middag zijn we met z’n 5-en naar Rabbit island gegaan en de dames hebben was liggen zonnen en gelezen. Ik ben heerlijk gaan snorkelen. Erg veel zeeappels en urchins dus de kwaliteit van het water was er niet best aan toe. Verder snorkelend tussen de enkele kleurige visjes veel dood koraal en steen aangetroffen. Jammer!!
Helaas moesten we alweer vroeg terug ivm Sarah’s werk. Ze is wederom bezig met workshoppen maar dan nu in de provincie Battambang. Donderdag komt ze weer terug, dus op tijd voor haar verjaardagsfeestje.

Het jeukt!!!

2007-03-14T05:19:00.000+01:00

Wij hebben International Vrouwendag gevierd. 'O, is die er dan?' hoor ik jullie denken. Ja, die dag is er, sterker nog, er zijn een heleboel van dat soort internationale dagen, en we hebben ze bijna allemaal vrij... dat maakt de 10 vakantiedagen voor dit jaar weer helemaal goed! Vrouwendag (donderdag) geruild met de vrijdag, dus ineens was daar een lang weekend!

En hoe beter een lang weekend te besteden dan aan het strand! Dus zijn Bart en ik in een bus gesprongen, en vier uur later... palmbomen, mangosapjes en een golvende zee...in Sihanoukville. Dit weekend dus niets anders gedaan dan boekjes lezen, monopoly spelen met collega's van Bart die daar ook waren, eten, nog meer eten en snorkelen (grote wond op voet, na worsteling met reuzenoctopus en haai! O nee, gewoon geschaafd aan een rots...). Heerlijk!

Sarah en haar koraal ervaring
-------------------------------------------
Bart: de heuse worsteling met de octopus moest uitblijven, maar ik ben hem wel tegengekomen (de kleinere versie dan). Helaas was deze moeilijk op de foto te identificeren en ben ik jullie de foto schuldig maar een prachtige kokerworm (het is toch echt een beestje) doet ook wonderen.
Jaja! - en iedereen op de boot maar lachen om mijn persoontje in shorty en onderwatercamera in de hand. Wel dat ze maar al te graag mijn foto's wilden zien. Tevens ben ik voor het eerst op miraculeuze wijze lichtelijk verbrand op mijn borst en rug..........dat JEUKT!!!
-------------------------------------------

Deze week bezoek gehad van een oude bekende – Herman van ICCO was in het land. Nu heb ik een echte dikke Nederlandse NRC weekend editie, om eens te lezen wat jullie daar eigenlijk allemaal uitspoken! Gisteren een ICCO-meeting op een boot op de Mekong, met discussies over kantelingen, decentralisatie, programmatisch werken, bijna-fusies, delen van verantwoordelijkheden, partner-clusters... Ik werd er bijna nostalgisch van! Maar het ICCO-proces blijft wel erg interessant, zélfs van een afstand.

Op werk gaat alles goed, van kleine ditjes en datjes (geholpen bij een spreekbeurt – 'hoe maak ik een pizza?') tot grote ditten en datten (PME systemen en donor bezoeken). Het werk lijkt zich te verschuiven van binnen naar buiten, en ik heb een paar erg leuke lunches gehad met mensen uit de Cambodjaanse vredesbeweging, fondsenwervers, PME-ers, andere ICCO-ers. Nu ga ik samen met de directeur op een soort tournee langs andere vredes/jongeren organisaties (complementariteit en netwerk versterken), en natuurlijk langs oude en potentiele donoren.

Ook zijn inmiddels de workshops van Youth for Peace weer begonnen, waar ik de belangrijkste van zal gaan bijwonen. Hartstikke leuk natuurlijk om te zien waar die kids (jeugd-van-tegenwoordig – wacht, waar is mijn rollator??) over dicussieren! Wel nog steeds vertaling nodig helaas...

Van Kampi tot Anlung Cheuteal

2007-02-21T02:13:00.000+01:00

Ik ben weer veilig terug gekeerd van een week patrouilleren op de Mekong rivier. Voor mij was het voornamelijk verkennen van het gebied waar ik straks monsters zal gaan nemen, maar collega’s San, Wat, Bunna en Sohka gaan iedere maand met de boot de rivier op, van Kratie tot aan de grens met Laos. Tijdens deze tocht staan ‘general monitoring’, tellen van de dolfijnen in de 9 verschillende pools, en enkele village- en school workshops organiseren in de provincies Kratie en Stung Treng centraal. Verder wordt er onderweg bij enkele lokale vissers gestopt om ze bewust te maken van de situatie en natuurlijk om vis te kopen voor het avondeten. Tijdens de village- en school workshops worden de deelnemers over de biologie en gedrag van de dolfijn en het doel van CMDCP (Cambodian Mekong Dolphin Conservation Programme) geinformeerd.

_{van links naar rechts
1) Dolfijn in Kampi pool
2) Informatie voor de plaatselijke vissers-familie
3) Enthousiaste leerlingen in school-workshop
4) Village-workshop in Kang Dei Sa}

De aanwezigen worden tevens bewust gemaakt omtrent de gevolgen van het gebruik van water afkomstig uit de Mekong. Ze doen hier namelijk alles mee. Ze wassen zichzelf, hun kleding, en vee in de Mekong. Verder halen ze hier vis uit om te eten, water om mee te koken en thee/koffie van te zetten. Heerlijk – ga maar na wat ik de afgelopen 7 dagen dus allemaal heb binnengekregen. Ondanks dat is de stoelgang prima geweest of ben ik nu van binnen aant ontbinden?
Naast de workshops was de tocht over het water een grote National Geographic en Animal Planet documentaire. Je stapt er echt letterlijk in. Samen met de verscheidenheid aan fauna (ijsvogeltjes, arenden, (zilver)reigers, bijeneters, aalscholvers, kraanvogels, waterbuffels, vissen en natuurlijk de dolfijnen), is het landschap dat varieerd van bos en jungle tot mangrove adembenemend.
_{In het natte seizoen is dit de Flooded Forest}
Tegen zonsondergang, zo rond 18h00, arriveerden we dan bij een dorpje om daar heerlijk te genieten van vers gevangen vis met rijst als avondeten en een 'douche' (lees emmer water over je heen scheppen) alvorens om 21h00 de nachtrust in te gaan. Het ritme in deze dorpjes is toch wat anders wanneer electriciteit ontbreekt of schaars is. Om 21h00 naar bed em om 5h30 weer op. Echt van de nachtrust heb ik helaas niet kunnen genieten. Of ik was te zwaar voor mijn hangmat en daar lag ik weer op de houten grond of kippen, muizen, honden, katten, koeien, varkens en ander vee vonden dat het nog lang geen bedtijd was. En naturlijk in het ergste geval wil een dief je slippers komen stelen, lopen er dronken mensen over de zandpaden te brallen of begint een haan om 4h30 de dag aan te kondigen terwijl je net 10 minuten in dromenland bent. Welkom in het Cambodjaanse provincie leven.
Ik moet zeggen dat ik aangenaam geintegreerd ben in deze samenleving. Vooral nu ik ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds rijst eet. Dit hadden ze nog geen enkele barran (buitenlander) zien doen. Na 5 dagen leek een boterham met spek en ei of desnoods pindakaas stiekum wel heel lekker. Deze provinciale levenstijl is even wennen maar een erg leuke ervaring en ik zal dit nog vele keren herhalen voor mijn werk. Tevens is mijn Khmer is ook weer wat verbeterd door 7 dagen met 4 Cambodjanen op te trekken. Sohka en Bunna spreken wat Engels en hebben dus wat conversaties voor me kunnen vertalen wanneer ik tijdens lange gesprekken de bomen niet meer door het bos zag. Af en toe kon ik een paar werkwoorden opvangen. Maar een gesprek begrijpen met alleen maar werkwoorden is natuurlijk gekkenwerk. Ze hebben me ook wat Khmer bijgebracht zoals;

_{Khnom nié pi saa Khmai buntoek buntui
(Ik spreek een beetje Khmer)
Khnom mun mien somnue aj té
(Ik heb geen vragen meer)
Bong – maon ponmaan yeung tui njambaaj?
(Broer, hoelaat gaan we eten?)
Khnom mun dung té (Dat weet ik niet)
Sraj sa aat (Mooie vrouw)
Barran (Buitenlander)
Chéa (Proost)
Skal (Bottoms up – ofwel adje)
Psaa ot – (Dolfijn)}

Met deze zinnen en wat ik in Phnom Penh al geleerd heb kwam ik soms wat verder in de dorpjes aan de Mekong. Meestal werden me vragen gesteld als; hoe heet je – waar kom je vandaan – hoe oud ben je – ben je getrouwd – hoe oud is je vrouw. Na een aantal Chea – Skal met de rijstwijn rolde het Khmer er uit.
Sohka zei op de laatste dag het volgende: Koat mun chië Barran té. Ajluiw koat chië Khmai. Hij is geen buitenlander meer. Nu is hij een Khmer.

Phnom Penh, stof, strand en koffie...

2007-02-19T05:01:00.000+01:00

Even een update uit Phnom Penh, eens kijken of het me lukt op die Blog zonder Bart…

Ik heb nog steeds geen lekkere climate control op mijn kantoor... een piepend ventilatortje moet mij, en drie andere collega's voorzien van koelte... de warmte van de dag, en de toevallig binnenvliegende uitlaatgas-walm, zorgen ervoor dat ik aan het einde van de dag volledig uitgeteld ben... Wel ben ik een poging aan het doen om koffie te zetten, met een vietnamese koffiefilter-achtig-iets, dat gaat vast helpen!!

En hoe heerlijk is het dan om in een opgeruimd huis thuis te komen en het eten al klaar te vinden! Jaja, ik geloof dat ik van onze kokkin ben gaan houden in de afgelopen twee dagen! Grootse salades, saté-tjes, frietjes, rijst, met als toetje stukjes mango of franse crepes... gewéldig! En nu hoef ik niet meer urenlang naar de markt om te onderhandelen over een wortel, of een halve ui!

Werk gaat goed, soms druk, soms niet... ben nu bezig met de program manager om de jaarlijkse survey voor te bereiden, een leuke klus, met érg gemotiveerde collega's! Vorige week hebben we een zwemfuifje gehad met iedereen van YFP, met glijbanen en al - ik moet toegeven, dat ging best wel hard naar beneden... vooral in zo'n tunnel waar je in zo'n opblaasband naar beneden zoeft, en die net iets te laag is voor mijn hoofd! Heb geprobeerd om wat collega's te leren zwemmen, niet zo heel erg goed gelukt geloof ik, ze bleven maar zinken na een meter of vijf...

Dit weekend heb ik het échte water opgezocht, samen met Evelien en Marleen en alle andere Phnom Penners naar het strand, (het is Chinees nieuwjaar - jaar van het varken; goed voor zakendoen volgens de horoscoop...) zwemmen, mangosapjes drinken... was leuk! Terugweg was beetje spannend, achterin de bus buts je al meer heen en weer, en dan zo'n chauffeur die alleen maar kan toeteren en gassen, hmmm.

Bart zit nog tot dinsdag in een bootje op de Mekong richting Laos, dolfijnen kijken en workshops geven in een aantal dorpjes langs de rivier... ongelofelijk gaaf en interessant natuurlijk; daarover volgende week meer. Dan vast ook foto's, want dat gaat mijn technologische kennis écht te boven vrees ik...

Een nieuw leventje

2007-02-06T05:57:00.000+01:00

4 Februari 2007 – Sarah is voor het eerst volwaardig tante geworden van haar nichtje Leonor Elisabeth.
Roman en Danielle, hartelijk gefeliciteerd met de geboorte van jullie prachtige dochter. Ook alle grootouders en familie niet te vergeten met de komst van een klein nieuw familielid.
En wij…..wij zij nu samen ome Bartje en tante Sarah.

De drukte in Phnom Penh

2007-02-05T03:07:00.000+01:00

Vanmiddag, is zondag, zijn we de Mekong overgestoken en hebben we een stuk gefietst aan de andere kant. Het verschil tussen de ene en de andere kant van de rivier is ongelofelijk – van verharde wegen vol brommers en smog, naar rode stoffige wegen tussen het groen; vooral bananenbomen.
Onze fietsjes (en achterwerken) hadden het er wel een beetje moeilijk mee - hobbeldehobbel. Vooral Bart zijn fiets: die heeft namelijk niet een licht aluminium fietsje gekocht zoals iedereen hier, maar een Chinese plattelandsfiets. Zo’n stoere, waar in plaats van remkabels ijzeren pennen zitten. Een zware piepende fiets waar af en toe een stukje vanaf valt, wat dan niet te repareren is, want die onderdelen heeft niemand… Enfin!

Deze week zijn we ook naar het maandelijkse expat-feest geweest; in de tuin van een grote Franse villa, met zwembad, en veel cocktails… Jeetje, wat zitten hier veel buutenlanders! Lekker gedanst, ongelofelijk gezellig, maar toch ook een onbestemd gevoel aan overgehouden… cocktailtje drinken achter een hoge muur, luxe, rijk en veilig…

Bij Youth for Peace gaat alles goed. Ik heb morgen een langverwacht en gepland gesprek met een aantal mensen om te praten over de volgende stappen in het verder ontwikkelen van het PME systeem, en bijbehorende formats… Dat wordt nog een grote klus, het bij elkaar krijgen van mensen, en het vragen van tijd…gelukkig heb ik nog wel even!
De laatste paar dagen hebben we ondersteuning gekregen van Fride, een Nederlandse vrouw die via Evelien (is mijn ICCO collegaatje bij YFP) gehoord heeft over de wormen in onze computers (geen letterlijke wormen dus!) en die nog een klus zocht om te doen. Een welkome aanvulling, want die virussen zijn echt een enorm probleem – computers crashen, bestanden verdwijnen… Virussen bouwen kunnen ze wel, die Cambodjanen, de virusscanners houden dat bij lange na niet bij…

Bart is inmiddels een aantal dagen in Kratie geweest… op een bootje naar de dolfijnen! Het is even afwachten hoe het project zich ontwikkelt met wat tegenwerking van de Cambodjaanse overheid, die in het onderzoek waarschijnlijk een risico ziet voor de ontwikkeling van het toerisme… Stel je voor dat daar een link ligt tussen de hoge sterfte van dolfijnen en de toenemende stroom toeristen! Opeens gaan er onbestemde overheidsmannetjes mee op de boot, en worden er geen dode dolfijnen meer gevonden… Spannend, die politiek! Waar overigens niemand in dit land graag over lijkt te praten…

WWF for a living planet

2007-01-26T05:39:00.000+01:00

Woensdag 24 januari ben ik op gesprek geweest bij WWF in Phnom Penh. Onder de Nederlandse volksmond bekent als het Wereld Natuur Fonds. Zij zijn in 2005 het Cambodian Mekong Dolphin Conservation Project gestart dat zich richt op de, met uitsterven bedreigde, Irrawaddy dolfijn (Orcaella brevirostris). Samen met Australiers Verné en David reis ik af en aan naar het plaatje Kratie (spreek uit als Kratjeh) waar we ons dan inzetten voor deze dolfijn soort. Er is een aantal factoren die een rol spelen bij de bedreiging van de Irrawaddy dolfijn waarvan onder andere vervuiling door industrie (Mijnbouw) – landbouw en steden. De bedoeling is dat ik veldmonsters ga nemen van water - sediment en bodem en deze vervolgens analyseren op aanwezigheid van allerei stoffen. Mijn twee directe Aussi collega's richten zich op verontreinigingen in de dolfijn (Verné) en foto-identificatie en eco-tourisme (David). Ik denk wel dat we een goed team zullen vormen. Volgende week, althans dat staat in de planning, wil ik voor het eerst naar Kratie gaan om het gebied eens te gaan verkennen en in kaart te brengen waar en hoe ik bemonsteringen zal gaan uitvoeren. Ik heb er zin in! Voor meer informatie kun je terecht op de volgende internetsites.

WWF Cambodian Mekong Dolphin Conservation Project
Mekong Dolphin Conservation Project
Irrawaddy dolphin

...langzaam krijgt het vorm

2007-01-22T03:55:00.000+01:00

Nu al weer een weekje verder, in warm, warm (al gezegd dat het hier warm is?) Phnom Penh... We hebben inmiddels een hangmatje gekocht voor ons balkonnetje, eigenlijk net iets te klein voor ons, maar past net...

Deze week zijn we eigenlijk opgehouden met het toerist-uithangen, en zit ik weer helemaal in het werkritme - half zeven op, zeven uur op de fiets (gaatje zoeken in het verkeer, zodat ik kan oversteken), broodje halen (weer oversteken, a la Frogger - wie kent het nog?), om kwart voor acht op kantoor, broodje eten, en om acht uur aan de slag. Ik zit nu achter een computertje, in een kantoortje van ongeveer drie bij drie meter, met vier mensen in totaal... wel erg gezellig, ik leer elke dag een woordje Khmer (nee, dat schiet inderdaad niet erg op, dus vanaf maandag heb ik elke dag een uur les) maar omdat de ramen niet open kunnen wordt het wel een beetje benauwd...

Ik ben nu voornamelijk bezig om mijn plekje in de organisatie te vinden, en zit nu midden in het schemaatje voor de gesprekken die ik met iedereen heb gepland. Hopelijk weet ik dan snel wat beter wat iedereen doet, en hoe de organisatie in elkaar zit. Het helpt me ook om wat inzicht te krijgen in hun PME (planning etcetc) systeem te krijgen. Verder ben ik bezig om enkele rapportages aan donoren te editen (vooral engels, beetje op inhoud), en merk weer hoe hoog die rapportage-druk kan zijn die donoren leggen bij de gefinancierde organisaties ...

Wat betreft mijn nieuwe collegaatjes: iedereen is écht superaardig, erg geinteresseerd en gemotiveerd. Ik wil wel graag snel Khmer leren, zodat zij zich niet de hele tijd hoeven aan te passen met Engels, wat toch vaak wel moeite kost...

Bart is op dit moment bezig met het schrijven van een voorstel voor fonds aanvraag omtrent de analyse van insecticiden in antimalaria-netten, maar neemt ook nog de laatste regel-dingetjes op zich... waarschijnlijk kan hij binnenkort aan de slag bij een lab in PP, die nu in een verhuizing zitten, en hij gaat ook op bezoek bij de dolfijntjes in de Mekong-rivier volgende week! Wordt dus vervolgd! (spannend he, zo'n cliffhanger!)

Wisten jullie al dat:

• Vrouwen, ondanks de hitte, met lange handschoenen op de brommer zitten tegen het stof/om niet bruin te worden?

• Ze hier hun appels (en andere zaken die geschild worden) de andere kant op schillen, van zich af, om te eindigen in een soort ongecontroleerde steek in het luchtledige als het schilletje ophoudt... maar dat ze dat veel veiliger vinden dan de manier waarop wij dat doen?

• Ze hier mondkapjes dragen op de fiets/brommert tegen smog/stof? (Sarah is ook al geintegreerd, met haar mondkapje)

• Dat we, ondanks mondkapje, nog steeds langer zijn dan iedereen (eens kijken of daar ook iets op te verzinnen valt...)?

• Ze geen gedag zeggen als ze weggaan, waardoor iemand er ineens, zonder iets te zeggen vandoor gaat, ons in verwarde toestand achterlatend?

• We al best noodels kunnen eten van de straat en de markt zonder (heel erg) ziek te worden?

• Dat ze erg veel citroengras en nog een ander kruidje gebruiken in bijna al het eten hier?

• Dat je best kan pinnen, (pinda)kaas kan kopen - eigenlijk alles wel behalve dropjes (voor een behoorlijke prijs dan...)?

• Dat we al heel goed kunnen afdingen (soms...)?

• Dat Cambodjanen, als ze aftellen met hun vingers, beginnen bij de pink?

Our House....

2007-01-10T05:52:00.000+01:00

_{klik op foto voor het fotoboek}
We hebben dan eindelijk een eigen crib. In eerste instantie liet de makelaar een aantal appartementen te zien welke niet helemaal onze smaak voldeed. Overal tegeltjes en gouden lampjes etc. Die tegeltjes doen je meteen denken aan een slachthuis. Ook wel new style genoemd onder de Cambodjaanse cultuur. We hebben aan de makelaar maar uitgelegd dat we iets met hout willen, zoals eigenlijk iedere Westerse expat wil. En zo gezegd zo gekregen. We wonen dus nu hier....

Voor post en bezoek zijn we te bereiken op:

House 154E (first floor), street Norodom Blvd.
Sangkat Tonle Basac
Khan Chamkarmorn, Phnom Penh
Cambodja

Alvast bedankt ;)

We zijn er - Dag 0

2007-01-07T08:07:00.000+01:00

De voorbereiding en het verheugen werd dan eindelijk beloond – we zitten nu in Phnom Penh. In de koelte van de ventilator – daarbuiten is het namelijk veel te warm – schrijf ik ons eerste stukje vanuit Indo-China Cambodja. Gisteren hebben we het thuisfront om 20h30 verlaten met zeker wel wat tranen en een brok in de keel zo groot als een blok beton. Na het passeren van de douane konden we dan eindelijk weer luchthappen en in alle rust wachten op het vertrek van de eerste vlucht naar Bangkok. Ongeveer 11 uur lang opgevouwen zitten in een stoeltje valt nog niet mee. Links – rechts – achterstevoren – ondersteboven – niets hielp. Dus weinig geslapen en alweer om 11h30, lokale tijd, uitstappen op Bangkok Airport.
Aangezien we hier 6 uur moesten wachten op onze aansluiting hebben we een toevlucht gezocht in enkele heerlijke 15 minuten massage van benen en voeten. Daarna hadden we dus nog vijf en drie kwart uur over…..wat nu?! Dan maar wat slenteren richting de Gate en na het passeren van de douane is een Nintendo DS een hele uitkomst. Ik (Bart) heb me weer in alle bochten proberen te wringen op een stoeltje om toch nog wat slaap mee te pikken. Tevergeefs!

17h25 – Daar gaan we dan, 1 uur vliegen naar Phnom Penh. Hier werden we opgewacht door een Cambodjaan met een naambordje in de handen – Sarah Dobbe Youth for Peace. Nu werden we even verrast door een enorme VIP behandeling. Helemaal niet wachten in de rij voor paspoort controle en VISA aanvraag. Hij regelde het wel even en voor we het wisten stonden we binnen 5 a 10 minuten geheel legaal op Khmer-grondgebied. Vervolgens een warm onthaal buiten van zowel de temperatuur als het hele Youth for Peace team. Erg leuk om deze club bij elkaar te zien. Zo zijn we met z’n allen in een bus gestapt en naar het guesthouse gebracht voor onze eerste overnachting. Tijdens de rit kennis maken en wat indrukken opdoen van de racende en toeterende mototaxies op de weg. Wat een drukte. In het guesthouse, de Boddhi Tree, aangekomen was het tijd voor de nachtrust.

Afscheidsfeest in Roses

2006-12-25T17:31:00.000+01:00

_{klik op foto voor het fotoboek}
BEDANKT ALLEMAAL!! Het was erg leuk iedereen op één avond om ons heen te hebben. Een gezellige avond om niet te vergeten... en om nostalgisch aan terug te denken... (pink...snik...)!

De 1e voorbereidingen

2006-12-16T16:57:00.000+01:00

Voor op de brommert!

Een identiteitsverandering

2006-12-08T20:58:00.000+01:00

Na drie weken zijn we dan eindelijk voorbereid! Nou ja, we hebben in ieder geval de drie-weekse voorbereidingscursus bij het Hendrik Kraemer Instituut in Utrecht (naast ICCO) afgerond… Best lekker, zo’n paar weken onder de pannen, gehuisvest en gevoed worden… geheel verzorgd! Maar beslist geen vakantie; we hebben dagen rollenspellen gespeeld (Bart z’n favoriet!) geluisterd, gereflecteerd, geoefend – hele dagen interactief bezig zijn kan best erg vermoeiend zijn.

We hebben zeer interessante gesprekken gehad over Cambodja, Buddhisme en geoefend met hoe je iemand kunt adviseren en coachen. Ik was blij om te kunnen oefenen met adviseren, aangezien ik toch als adviseur in Cambodja ga werken… En hoe kan je iemand het beste advies geven, zodat mensen er ook zelf mee aan de slag gaan? En dat in een andere cultuur, waar de sociale en professionele omgangsregels toch heel anders zijn dan hier… Makkelijker gezegd dan gedaan…we hebben er maar een boek over besteld. Bart heeft de laatste paar dagen vooral veel opgestoken over coaching, stress-verwerking, conflictmapping en trauma-training; erg interessant allemaal, maar helaas was ik de laatste paar dagen van de cursus geveld door de griep… Laten we hopen dat ik nu helemaal aangesterkt en vol weerstand (fysiek dan) aan het Cambodja avontuur kan beginnen! Bart is voorlopig klaar met de voorbereiding cursussen, hij gaat weer aan het werk tot de dag dat we zullen vertrekken – die erg dichtbij komt inmiddels! Ik ga de komende twee weken andere cursussen in, die meer gericht zijn op inhoudelijke vaardigheden.

Safety & Security Training

2006-11-19T22:18:00.000+01:00

Ter voorbereiding van ons verblijf in Cambodja worden we behoorlijk getraind; we hebben al een media Training (1 dag) en een veiligheid training (3 dagen) gehad, en gaan nu de training Cultuur en Ontwikkeling in (25 dagen). Dus vanaf de 20e november wonen we praktisch bij ICCO in!

Door de Veiligheid Training - Safety & Security - van de Centre for Safety and Development weten we nu hoe we over een radio/satelliet telefoon moeten communiceren (over and out!), welke soorten mijnen er bestaan, wat we moeten doen als iemand gewond is en hoe we tropische enge ziekten kunnen voorkomen, en natuurlijk wat we moeten doen als we door een mijnenveld lopen, worden gegijzeld, beroofd, of ontvoerd. De Kalashnikovs en andere wapens vlogen om de oren... We vertrouwen niemand meer!

Leuk hier in Arnhem

2006-09-22T18:04:00.000+02:00

het is hier nog altijd leuk in arnhem! www.arnhem.nl